६. कामूपपत्तिसुत्तं

९५. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘तिस्सो इमा, भिक्खवे, कामूपपत्तियो [कामुप्पत्तियो (सी.)]. कतमा तिस्सो? पच्चुपट्ठितकामा, निम्मानरतिनो, परनिम्मितवसवत्तिनो – इमा खो, भिक्खवे, तिस्सो कामूपपत्तियो’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘पच्चुपट्ठितकामा च, ये देवा वसवत्तिनो;

निम्मानरतिनो देवा, ये चञ्ञे कामभोगिनो;

इत्थभावञ्ञथाभावं, संसारं नातिवत्तरे.

‘‘एतमादीनवं ञत्वा, कामभोगेसु पण्डितो;

सब्बे परिच्चजे कामे, ये दिब्बा ये च मानुसा.

‘‘पियरूपसातगधितं, छेत्वा सोतं दुरच्चयं;

असेसं परिनिब्बन्ति, असेसं दुक्खमच्चगुं.

‘‘अरियद्दसा वेदगुनो, सम्मदञ्ञाय पण्डिता;

जातिक्खयमभिञ्ञाय, नागच्छन्ति पुनब्भव’’न्ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. छट्ठं.