७. कामयोगसुत्तं

९६. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘कामयोगयुत्तो, भिक्खवे, भवयोगयुत्तो आगामी होति आगन्ता [आगन्त्वा (स्या. क.)] इत्थत्तं. कामयोगविसंयुत्तो, भिक्खवे, भवयोगयुत्तो अनागामी होति अनागन्ता इत्थत्तं. कामयोगविसंयुत्तो, भिक्खवे, भवयोगविसंयुत्तो अरहा होति, खीणासवो’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘कामयोगेन संयुत्ता, भवयोगेन चूभयं;

सत्ता गच्छन्ति संसारं, जातिमरणगामिनो.

‘‘ये च कामे पहन्त्वान, अप्पत्ता आसवक्खयं;

भवयोगेन संयुत्ता, अनागामीति वुच्चरे.

‘‘ये च खो छिन्नसंसया, खीणमानपुनब्भवा;

ते वे पारङ्गता लोके, ये पत्ता आसवक्खय’’न्ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. सत्तमं.

कल्याणसीलसुत्तं

९७. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘कल्याणसीलो, भिक्खवे, भिक्खु कल्याणधम्मो कल्याणपञ्ञो इमस्मिं धम्मविनये ‘केवली वुसितवा उत्तमपुरिसो’ति वुच्चति –

‘‘कथञ्च, भिक्खवे, भिक्खु कल्याणसीलो होति? इध, भिक्खवे, भिक्खु सीलवा होति, पातिमोक्खसंवरसंवुतो विहरति, आचारगोचरसम्पन्नो अणुमत्तेसु वज्जेसु भयदस्सावी, समादाय सिक्खति सिक्खापदेसु. एवं खो, भिक्खवे, भिक्खु कल्याणसीलो होति. इति कल्याणसीलो.

‘‘कल्याणधम्मो च कथं होति? इध, भिक्खवे, भिक्खु सत्तन्नं बोधिपक्खियानं धम्मानं भावनानुयोगमनुयुत्तो विहरति. एवं खो, भिक्खवे, भिक्खु कल्याणधम्मो होति. इति कल्याणसीलो, कल्याणधम्मो.

‘‘कल्याणपञ्ञो च कथं होति? इध, भिक्खवे, भिक्खु आसवानं खया अनासवं चेतोविमुत्तिं पञ्ञाविमुत्तिं दिट्ठेव धम्मे सयं अभिञ्ञा सच्छिकत्वा उपसम्पज्ज विहरति. एवं खो, भिक्खवे, भिक्खु कल्याणपञ्ञो होति.

‘‘इति कल्याणसीलो कल्याणधम्मो कल्याणपञ्ञो इमस्मिं धम्मविनये ‘केवली वुसितवा उत्तमपुरिसो’ति वुच्चती’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘यस्स कायेन वाचाय, मनसा नत्थि दुक्कटं;

तं वे कल्याणसीलोति, आहु भिक्खुं हिरीमनं [हिरीमतं (स्या. क.)].

‘‘यस्स धम्मा सुभाविता, सत्त [पत्त (सब्बत्थ)] सम्बोधिगामिनो;

तं वे कल्याणधम्मोति, आहु भिक्खुं अनुस्सदं.

‘‘यो दुक्खस्स पजानाति, इधेव खयमत्तनो;

तं वे कल्याणपञ्ञोति, आहु भिक्खुं अनासवं.

‘‘तेहि धम्मेहि सम्पन्नं, अनीघं छिन्नसंसयं;

असितं सब्बलोकस्स, आहु सब्बपहायिन’’न्ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. अट्ठमं.