३. सङ्घाटिकण्णसुत्तं

९२. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘सङ्घाटिकण्णे चेपि, भिक्खवे, भिक्खु गहेत्वा पिट्ठितो पिट्ठितो अनुबन्धो अस्स पादे पादं निक्खिपन्तो, सो च होति अभिज्झालु कामेसु तिब्बसारागो ब्यापन्नचित्तो पदुट्ठमनसङ्कप्पो मुट्ठस्सति असम्पजानो असमाहितो विब्भन्तचित्तो पाकतिन्द्रियो; अथ खो सो आरकाव मय्हं, अहञ्च तस्स. तं किस्स हेतु? धम्मञ्हि सो, भिक्खवे, भिक्खु न पस्सति. धम्मं अपस्सन्तो न मं पस्सति [मं न पस्सति (स्या.)].

‘‘योजनसते चेपि सो, भिक्खवे, भिक्खु विहरेय्य. सो च होति अनभिज्झालु कामेसु न तिब्बसारागो अब्यापन्नचित्तो अपदुट्ठमनसङ्कप्पो उपट्ठितस्सति सम्पजानो समाहितो एकग्गचित्तो संवुतिन्द्रियो; अथ खो सो सन्तिकेव मय्हं, अहञ्च तस्स. तं किस्स हेतु? धम्मं हि सो, भिक्खवे, भिक्खु पस्सति; धम्मं पस्सन्तो मं पस्सती’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘अनुबन्धोपि चे अस्स, महिच्छो च विघातवा;

एजानुगो अनेजस्स, निब्बुतस्स अनिब्बुतो;

गिद्धो सो वीतगेधस्स, पस्स यावञ्च आरका.

‘‘यो च धम्ममभिञ्ञाय, धम्ममञ्ञाय पण्डितो;

रहदोव निवाते च, अनेजो वूपसम्मति.

‘‘अनेजो सो अनेजस्स, निब्बुतस्स च निब्बुतो;

अगिद्धो वीतगेधस्स, पस्स यावञ्च सन्तिके’’ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. ततियं.