४. अग्गिसुत्तं

९३. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘तयोमे, भिक्खवे, अग्गी. कतमे तयो? रागग्गि, दोसग्गि, मोहग्गि – इमे खो, भिक्खवे, तयो अग्गी’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘रागग्गि दहति मच्चे, रत्ते कामेसु मुच्छिते;

दोसग्गि पन ब्यापन्ने, नरे पाणातिपातिनो.

‘‘मोहग्गि पन सम्मूळ्हे, अरियधम्मे अकोविदे;

एते अग्गी अजानन्ता, सक्कायाभिरता पजा.

‘‘ते वड्ढयन्ति निरयं, तिरच्छानञ्च योनियो;

असुरं पेत्तिविसयं, अमुत्ता मारबन्धना.

‘‘ये च रत्तिन्दिवा युत्ता, सम्मासम्बुद्धसासने;

ते निब्बापेन्ति रागग्गिं, निच्चं असुभसञ्ञिनो.

‘‘दोसग्गिं पन मेत्ताय, निब्बापेन्ति नरुत्तमा;

मोहग्गिं पन पञ्ञाय, यायं निब्बेधगामिनी.

‘‘ते निब्बापेत्वा निपका, रत्तिन्दिवमतन्दिता;

असेसं परिनिब्बन्ति, असेसं दुक्खमच्चगुं.

‘‘अरियद्दसा वेदगुनो, सम्मदञ्ञाय पण्डिता;

जातिक्खयमभिञ्ञाय, नागच्छन्ति पुनब्भव’’न्ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. चतुत्थं.