२. जीविकसुत्तं

९१. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘अन्तमिदं, भिक्खवे, जीविकानं यदिदं पिण्डोल्यं. अभिसापोयं [अभिसापायं (सी.), अभिलापायं (स्या. पी.), अभिसपायं (क.)], भिक्खवे, लोकस्मिं – ‘पिण्डोलो विचरसि पत्तपाणी’ति. तञ्च खो एतं, भिक्खवे, कुलपुत्ता उपेन्ति अत्थवसिका, अत्थवसं पटिच्च; नेव राजाभिनीता, न चोराभिनीता, न इणट्टा, न भयट्टा, न आजीविकापकता. अपि च खो ‘ओतिण्णम्हा जातिया जराय मरणेन सोकेहि परिदेवेहि दुक्खेहि दोमनस्सेहि उपायासेहि दुक्खोतिण्णा दुक्खपरेता, अप्पेव नाम इमस्स केवलस्स दुक्खक्खन्धस्स अन्तकिरिया पञ्ञायेथा’ति. एवं पब्बजितो चायं, भिक्खवे, कुलपुत्तो सो च होति अभिज्झालु कामेसु तिब्बसारागो, ब्यापन्नचित्तो पदुट्ठमनसङ्कप्पो, मुट्ठस्सति असम्पजानो असमाहितो विब्भन्तचित्तो पाकतिन्द्रियो. सेय्यथापि, भिक्खवे, छवालातं उभतोपदित्तं मज्झे गूथगतं नेव गामे कट्ठत्थं फरति न अरञ्ञेः तथूपमाहं, भिक्खवे, इमं पुग्गलं वदामि गिहिभोगा परिहीनो सामञ्ञत्थञ्च न परिपूरेती’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘गिहिभोगा परिहीनो, सामञ्ञत्थञ्च दुब्भगो;

परिधंसमानो पकिरेति, छवालातंव नस्सति.

‘‘कासावकण्ठा बहवो, पापधम्मा असञ्ञता;

पापा पापेहि कम्मेहि, निरयं ते उपपज्जरे.

‘‘सेय्यो अयोगुळो भुत्तो, तत्तो अग्गिसिखूपमो;

यञ्चे भुञ्जेय्य दुस्सीलो, रट्ठपिण्डमसञ्ञतो’’ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. दुतियं.