४. पञ्चपुब्बनिमित्तसुत्तं

८३. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘यदा, भिक्खवे, देवो देवकाया चवनधम्मो होति, पञ्चस्स पुब्बनिमित्तानि पातुभवन्ति – माला मिलायन्ति, वत्थानि किलिस्सन्ति, कच्छेहि सेदा मुच्चन्ति, काये दुब्बण्णियं ओक्कमति, सके देवो देवासने नाभिरमतीति. तमेनं, भिक्खवे, देवा ‘चवनधम्मो अयं देवपुत्तो’ति इति विदित्वा तीहि वाचाहि अनुमोदेन्ति [अनुमोदन्ति (सी. स्या. पी.)] – ‘इतो, भो, सुगतिं गच्छ, सुगतिं गन्त्वा सुलद्धलाभं लभ, सुलद्धलाभं लभित्वा सुप्पतिट्ठितो भवाही’’’ति.

एवं वुत्ते, अञ्ञतरो भिक्खु भगवन्तं एतदवोच – ‘‘किन्नु खो, भन्ते, देवानं सुगतिगमनसङ्खातं; किञ्च, भन्ते, देवानं सुलद्धलाभसङ्खातं; किं पन, भन्ते, देवानं सुप्पतिट्ठितसङ्खात’’न्ति?

‘‘मनुस्सत्तं खो, भिक्खु [भिक्खवे (स्या. पी.)], देवानं सुगतिगमनसङ्खातं; यं मनुस्सभूतो समानो तथागतप्पवेदिते धम्मविनये सद्धं पटिलभति. इदं खो, भिक्खु [भिक्खवे (स्या. पी.)], देवानं सुलद्धलाभसङ्खातं; सा खो पनस्स सद्धा निविट्ठा होति मूलजाता पतिट्ठिता दळ्हा असंहारिया समणेन वा ब्राह्मणेन वा देवेन वा मारेन वा ब्रह्मुना वा केनचि वा लोकस्मिं. इदं खो, भिक्खु [भिक्खवे (स्या. पी.)], देवानं सुप्पतिट्ठितसङ्खात’’न्ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘यदा देवो देवकाया, चवति आयुसङ्खया;

तयो सद्दा निच्छरन्ति, देवानं अनुमोदतं.

‘‘‘इतो भो सुगतिं गच्छ, मनुस्सानं सहब्यतं;

मनुस्सभूतो सद्धम्मे, लभ सद्धं अनुत्तरं.

‘‘‘सा ते सद्धा निविट्ठस्स, मूलजाता पतिट्ठिता;

यावजीवं असंहीरा, सद्धम्मे सुप्पवेदिते.

‘‘‘कायदुच्चरितं हित्वा, वचीदुच्चरितानि च;

मनोदुच्चरितं हित्वा, यञ्चञ्ञं दोससञ्हितं.

‘‘‘कायेन कुसलं कत्वा, वाचाय कुसलं बहुं;

मनसा कुसलं कत्वा, अप्पमाणं निरूपधिं.

‘‘‘ततो ओपधिकं पुञ्ञं, कत्वा दानेन तं बहुं;

अञ्ञेपि मच्चे सद्धम्मे, ब्रह्मचरिये निवेसय’ [निवेसये (सी. स्या.)].

‘‘इमाय अनुकम्पाय, देवा देवं यदा विदू;

चवन्तं अनुमोदेन्ति, एहि देव पुनप्पुन’’न्ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. चतुत्थं.