३. देवसद्दसुत्तं

८२. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘तयोमे, भिक्खवे, देवेसु देवसद्दा निच्छरन्ति समया समयं उपादाय. कतमे तयो? यस्मिं, भिक्खवे, समये अरियसावको केसमस्सुं ओहारेत्वा कासायानि वत्थानि अच्छादेत्वा अगारस्मा अनगारियं पब्बज्जाय चेतेति, तस्मिं समये [तस्मिं भिक्खवे समये (पी. क.)] देवेसु देवसद्दो निच्छरति – ‘एसो अरियसावको मारेन सद्धिं सङ्गामाय चेतेती’ति. अयं, भिक्खवे, पठमो देवेसु देवसद्दो निच्छरति समया समयं उपादाय.

‘‘पुन चपरं, भिक्खवे, यस्मिं समये अरियसावको सत्तन्नं बोधिपक्खियानं धम्मानं भावनानुयोगमनुयुत्तो विहरति, तस्मिं समये देवेसु देवसद्दो निच्छरति – ‘एसो अरियसावको मारेन सद्धिं सङ्गामेती’ति. अयं, भिक्खवे, दुतियो देवेसु देवसद्दो निच्छरति समया समयं उपादाय.

‘‘पुन चपरं, भिक्खवे, यस्मिं समये अरियसावको आसवानं खया अनासवं चेतोविमुत्तिं पञ्ञाविमुत्तिं दिट्ठेव धम्मे सयं अभिञ्ञा सच्छिकत्वा उपसम्पज्ज विहरति, तस्मिं समये देवेसु देवसद्दो निच्छरति – ‘एसो अरियसावको विजितसङ्गामो तमेव सङ्गामसीसं अभिविजिय अज्झावसती’ति. अयं, भिक्खवे, ततियो देवेसु देवसद्दो निच्छरति समया समयं उपादाय. इमे खो, भिक्खवे, तयो देवेसु देवसद्दा निच्छरन्ति समया समयं उपादाया’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘दिस्वा विजितसङ्गामं, सम्मासम्बुद्धसावकं;

देवतापि नमस्सन्ति, महन्तं वीतसारदं.

‘‘नमो ते पुरिसाजञ्ञ, यो त्वं दुज्जयमज्झभू;

जेत्वान मच्चुनो सेनं, विमोक्खेन अनावरं.

‘‘इति हेतं नमस्सन्ति, देवता पत्तमानसं;

तञ्हि तस्स न पस्सन्ति, येन मच्चुवसं वजे’’ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. ततियं.