२. सक्कारसुत्तं
८१. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –
‘‘दिट्ठा मया, भिक्खवे, सत्ता सक्कारेन अभिभूता, परियादिन्नचित्ता, कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपन्ना.
‘‘दिट्ठा मया, भिक्खवे, सत्ता असक्कारेन अभिभूता, परियादिन्नचित्ता, कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपन्ना.
‘‘दिट्ठा मया, भिक्खवे, सत्ता सक्कारेन च असक्कारेन च तदुभयेन अभिभूता, परियादिन्नचित्ता, कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपन्ना.
‘‘तं खो पनाहं, भिक्खवे, नाञ्ञस्स समणस्स वा ब्राह्मणस्स वा सुत्वा वदामि; ( ) [(दिट्ठा मया भिक्खवे सत्ता सक्कारेन अभिभूता. …पे… असक्कारेन अभिभूता …पे… सक्कारेन च असक्कारेन च तदुभयेन अभिभूता परियादिन्नचित्ता कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपन्ना.) (स्या.) पुरिमवग्गे मिच्छादिट्ठिकसम्मादिट्ठिकसुत्तेहि पन समेति, अन्वयब्यतिरेकवाक्यानं पन अनन्तरितत्ता पासंसतरा.)] अपि च, भिक्खवे, यदेव मे सामं ञातं सामं दिट्ठं सामं विदितं तमेवाहं वदामि.
‘‘दिट्ठा मया, भिक्खवे, सत्ता सक्कारेन अभिभूता, परियादिन्नचित्ता, कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपन्ना.
‘‘दिट्ठा मया, भिक्खवे, सत्ता असक्कारेन अभिभूता, परियादिन्नचित्ता, कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपन्ना.
‘‘दिट्ठा मया, भिक्खवे, सत्ता सक्कारेन च असक्कारेन च तदुभयेन अभिभूता, परियादिन्नचित्ता, कायस्स भेदा परं मरणा अपायं दुग्गतिं विनिपातं निरयं उपपन्ना’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –
‘‘यस्स सक्करियमानस्स, असक्कारेन चूभयं;
समाधि न विकम्पति, अप्पमादविहारिनो [अप्पमाणविहारिनो (सी. अट्ठ.)].
‘‘तं झायिनं साततिकं, सुखुमं दिट्ठिविपस्सकं;
उपादानक्खयारामं, आहु सप्पुरिसो इती’’ति.
अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. दुतियं.