१०. देवदत्तसुत्तं

८९. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘तीहि, भिक्खवे, असद्धम्मेहि अभिभूतो परियादिन्नचित्तो देवदत्तो आपायिको नेरयिको कप्पट्ठो अतेकिच्छो. कतमेहि तीहि? पापिच्छताय, भिक्खवे, अभिभूतो परियादिन्नचित्तो देवदत्तो आपायिको नेरयिको कप्पट्ठो अतेकिच्छो. पापमित्तताय, भिक्खवे, अभिभूतो परियादिन्नचित्तो देवदत्तो आपायिको नेरयिको कप्पट्ठो अतेकिच्छो. सति खो पन उत्तरिकरणीये [उत्तरिं करणीये (स्या.)] ओरमत्तकेन विसेसाधिगमेन [विसेसाधिगमेन च (स्या. पी.)] अन्तरा वोसानं आपादि. इमेहि खो, भिक्खवे, तीहि असद्धम्मेहि अभिभूतो परियादिन्नचित्तो देवदत्तो आपायिको नेरयिको कप्पट्ठो अतेकिच्छो’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘मा जातु कोचि लोकस्मिं, पापिच्छो उदपज्जथ;

तदमिनापि जानाथ, पापिच्छानं यथा गति.

‘‘पण्डितोति समञ्ञातो, भावितत्तोति सम्मतो;

जलंव यससा अट्ठा, देवदत्तोति विस्सुतो [मे सुतं (पाळियं)].

‘‘सो पमाणमनुचिण्णो [पमादमनुचिण्णो (क. सी. स्या. पी.), समानमनुचिण्णो (अट्ठ.)], आसज्ज नं तथागतं;

अवीचिनिरयं पत्तो, चतुद्वारं भयानकं.

‘‘अदुट्ठस्स हि यो दुब्भे, पापकम्मं अकुब्बतो;

तमेव पापं फुसति [फुस्सेति (स्या.)], दुट्ठचित्तं अनादरं.

‘‘समुद्दं विसकुम्भेन, यो मञ्ञेय्य पदूसितुं;

न सो तेन पदूसेय्य, भेस्मा हि उदधि महा.

‘‘एवमेव [एवमेतं (स्या.)] तथागतं, यो वादेन विहिंसति;

सम्मग्गतं [समग्गतं (सी. क.)] सन्तचित्तं, वादो तम्हि न रूहति.

‘‘तादिसं मित्तं कुब्बेथ, तञ्च सेवेय्य पण्डितो;

यस्स मग्गानुगो भिक्खु, खयं दुक्खस्स पापुणे’’ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. दसमं.

चतुत्थो वग्गो निट्ठितो.

तस्सुद्दानं –

वितक्कासक्कारसद्द, चवनलोके असुभं;

धम्मअन्धकारमलं, देवदत्तेन ते दसाति.