७. सुखपत्थनासुत्तं
७६. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –
‘‘तीणिमानि, भिक्खवे, सुखानि पत्थयमानो सीलं रक्खेय्य पण्डितो. कतमानि तीणि? पसंसा मे आगच्छतूति [आगच्छन्तूति (स्या.)] सीलं रक्खेय्य पण्डितो, भोगा मे उप्पज्जन्तूति सीलं रक्खेय्य पण्डितो, कायस्स भेदा परं मरणा सुगतिं सग्गं लोकं उपपज्जिस्सामीति सीलं रक्खेय्य पण्डितो. इमानि खो, भिक्खवे, तीणि सुखानि पत्थयमानो सीलं रक्खेय्य पण्डितो’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –
‘‘सीलं रक्खेय्य मेधावी, पत्थयानो तयो सुखे;
पसंसं वित्तलाभञ्च, पेच्च सग्गे पमोदनं.
‘‘अकरोन्तोपि चे पापं, करोन्तमुपसेवति;
सङ्कियो होति पापस्मिं, अवण्णो चस्स रूहति.
‘‘यादिसं कुरुते मित्तं, यादिसं चूपसेवति;
स वे तादिसको होति, सहवासो हि [सहवासोपि (सी. क.)] तादिसो.
‘‘सेवमानो सेवमानं, सम्फुट्ठो सम्फुसं परं;
सरो दिद्धो कलापंव, अलित्तमुपलिम्पति;
उपलेपभया [उपलिम्पभया (क.)] धीरो, नेव पापसखा सिया.
‘‘पूतिमच्छं कुसग्गेन, यो नरो उपनय्हति;
कुसापि पूति वायन्ति, एवं बालूपसेवना.
‘‘तगरञ्च पलासेन, यो नरो उपनय्हति;
पत्तापि सुरभि वायन्ति, एवं धीरूपसेवना.
‘‘तस्मा पत्तपुटस्सेव [पलासपुटस्सेव (पी. क.)], ञत्वा सम्पाकमत्तनो;
असन्ते नुपसेवेय्य, सन्ते सेवेय्य पण्डितो;
असन्तो निरयं नेन्ति, सन्तो पापेन्ति सुग्गति’’न्ति.
अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. सत्तमं.