६. अवुट्ठिकसुत्तं

७५. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘तयोमे, भिक्खवे, पुग्गला सन्तो संविज्जमाना लोकस्मिं. कतमे तयो? अवुट्ठिकसमो, पदेसवस्सी, सब्बत्थाभिवस्सी.

‘‘कथञ्च, भिक्खवे, पुग्गलो अवुट्ठिकसमो होति? इध, भिक्खवे, एकच्चो पुग्गलो सब्बेसञ्ञेव न दाता होति, समणब्राह्मणकपणद्धिकवनिब्बकयाचकानं [… वणिब्बकयाचकानं (सी.)] अन्नं पानं वत्थं यानं मालागन्धविलेपनं सेय्यावसथपदीपेय्यं. एवं खो, भिक्खवे, पुग्गलो अवुट्ठिकसमो होति.

‘‘कथञ्च, भिक्खवे, पुग्गलो पदेसवस्सी होति? इध, भिक्खवे, एकच्चो पुग्गलो एकच्चानं दाता (होति) [( ) नत्थि स्यामपोत्थके], एकच्चानं न दाता होति समणब्राह्मणकपणद्धिकवनिब्बकयाचकानं अन्नं पानं वत्थं यानं मालागन्धविलेपनं सेय्यावसथपदीपेय्यं. एवं खो, भिक्खवे, पुग्गलो पदेसवस्सी होति.

‘‘कथञ्च, भिक्खवे, पुग्गलो सब्बत्थाभिवस्सी होति? इध, भिक्खवे, एकच्चो पुग्गलो सब्बेसंव देति, समणब्राह्मणकपणद्धिकवनिब्बकयाचकानं अन्नं पानं वत्थं यानं मालागन्धविलेपनं सेय्यावसथपदीपेय्यं. एवं खो, भिक्खवे, पुग्गलो सब्बत्थाभिवस्सी होति. इमे खो, भिक्खवे, तयो पुग्गला सन्तो संविज्जमाना लोकस्मि’’न्ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘न समणे न ब्राह्मणे, न कपणद्धिकवनिब्बके;

लद्धान संविभाजेति, अन्नं पानञ्च भोजनं;

तं वे अवुट्ठिकसमोति, आहु नं पुरिसाधमं.

‘‘एकच्चानं न ददाति, एकच्चानं पवेच्छति;

तं वे पदेसवस्सीति, आहु मेधाविनो जना.

‘‘सुभिक्खवाचो पुरिसो, सब्बभूतानुकम्पको;

आमोदमानो पकिरेति, देथ देथाति भासति.

‘‘यथापि मेघो थनयित्वा, गज्जयित्वा पवस्सति;

थलं निन्नञ्च पूरेति, अभिसन्दन्तोव [अभिसन्देन्तोव (?)] वारिना.

‘‘एवमेव इधेकच्चो, पुग्गलो होति तादिसो;

धम्मेन संहरित्वान, उट्ठानाधिगतं धनं;

तप्पेति अन्नपानेन, सम्मा पत्ते वनिब्बके’’ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. छट्ठं.