३. निस्सरणियसुत्तं

७२. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘तिस्सो इमा, भिक्खवे, निस्सरणिया [निस्सारणीया (अ. नि. ५.२००)] धातुयो. कतमा तिस्सो? कामानमेतं निस्सरणं यदिदं नेक्खम्मं, रूपानमेतं निस्सरणं यदिदं आरुप्पं, यं खो पन किञ्चि भूतं सङ्खतं पटिच्चसमुप्पन्नं निरोधो तस्स निस्सरणं – इमा खो, भिक्खवे, तिस्सो निस्सरणिया धातुयो’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘कामनिस्सरणं ञत्वा, रूपानञ्च अतिक्कमं;

सब्बसङ्खारसमथं, फुसं आतापि सब्बदा.

‘‘स वे सम्मद्दसो भिक्खु, यतो तत्थ विमुच्चति;

अभिञ्ञावोसितो सन्तो, स वे योगातिगो मुनी’’ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. ततियं.