७. सोचेय्यसुत्तं

६६. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘तीणिमानि, भिक्खवे, सोचेय्यानि. कतमानि तीणि? कायसोचेय्यं, वचीसोचेय्यं, मनोसोचेय्यं – इमानि खो, भिक्खवे, तीणि सोचेय्यानी’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘कायसुचिं वचीसुचिं [वाचासुचिं (क.)], चेतोसुचिमनासवं;

सुचिं सोचेय्यसम्पन्नं, आहु सब्बप्पहायिन’’न्ति [आहु निन्हातपापकन्ति (अ. नि. ३.१२२) युत्ततरं].

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. सत्तमं.