८. मोनेय्यसुत्तं

६७. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘तीणिमानि, भिक्खवे, मोनेय्यानि. कतमानि तीणि? कायमोनेय्यं, वचीमोनेय्यं, मनोमोनेय्यं – इमानि खो, भिक्खवे, तीणि मोनेय्यानी’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘कायमुनिं वचीमुनिं, मनोमुनिमनासवं;

मुनिं मोनेय्यसम्पन्नं, आहु निन्हातपापक’’न्ति [आहु सब्बप्पहायिनन्ति (अ. नि. ३.१२३)].

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. अट्ठमं.