३. इन्द्रियसुत्तं

६२. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘तीणिमानि, भिक्खवे, इन्द्रियानि. कतमानि तीणि? अनञ्ञातञ्ञस्सामीतिन्द्रियं, अञ्ञिन्द्रियं, अञ्ञाताविन्द्रियं – इमानि खो, भिक्खवे, तीणि इन्द्रियानी’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘सेखस्स सिक्खमानस्स, उजुमग्गानुसारिनो;

खयस्मिं पठमं ञाणं, ततो अञ्ञा अनन्तरा.

‘‘ततो अञ्ञा विमुत्तस्स, ञाणं वे होति तादिनो;

अकुप्पा मे विमुत्तीति, भवसंयोजनक्खया.

‘‘स वे [सचे (सी. स्या.)] इन्द्रियसम्पन्नो, सन्तो सन्तिपदे रतो;

धारेति अन्तिमं देहं, जेत्वा मारं सवाहिनि’’न्ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. ततियं.