२. चक्खुसुत्तं
६१. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –
‘‘तीणिमानि, भिक्खवे, चक्खूनि. कतमानि तीणि? मंसचक्खु, दिब्बचक्खु, पञ्ञाचक्खु – इमानि खो, भिक्खवे, तीणि चक्खूनी’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –
‘‘मंसचक्खु दिब्बचक्खु, पञ्ञाचक्खु अनुत्तरं;
एतानि तीणि चक्खूनि, अक्खासि पुरिसुत्तमो.
‘‘मंसचक्खुस्स उप्पादो, मग्गो दिब्बस्स चक्खुनो;
यतो ञाणं उदपादि, पञ्ञाचक्खु अनुत्तरं;
यस्स चक्खुस्स पटिलाभा, सब्बदुक्खा पमुच्चती’’ति.
अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. दुतियं.