१०. दुतियरागसुत्तं
६९. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –
‘‘यस्स कस्सचि, भिक्खवे, भिक्खुस्स वा भिक्खुनिया वा रागो अप्पहीनो, दोसो अप्पहीनो, मोहो अप्पहीनो – अयं वुच्चति, भिक्खवे, न ‘अतरि [अतिण्णो (क. सी. क.)] समुद्दं सऊमिं सवीचिं सावट्टं सगहं सरक्खसं’. यस्स कस्सचि, भिक्खवे, भिक्खुस्स वा भिक्खुनिया वा रागो पहीनो, दोसो पहीनो, मोहो पहीनो – अयं वुच्चति, भिक्खवे, ‘अतरि समुद्दं सऊमिं सवीचिं सावट्टं सगहं सरक्खसं, तिण्णो पारङ्गतो [पारगतो (सी. अट्ठ. स्या.)] थले तिट्ठति ब्राह्मणो’’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –
‘‘यस्स रागो च दोसो च, अविज्जा च विराजिता;
सोमं समुद्दं सगहं सरक्खसं, सऊमिभयं दुत्तरं अच्चतारि.
‘‘सङ्गातिगो मच्चुजहो निरूपधि, पहासि दुक्खं अपुनब्भवाय;
अत्थङ्गतो सो न पमाणमेति, अमोहयि मच्चुराजन्ति ब्रूमी’’ति.
अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. दसमं.
दुतियो वग्गो निट्ठितो.
तस्सुद्दानं –
पुञ्ञं चक्खु अथ इन्द्रियानि [अत्थिन्द्रिया (स्या.)], अद्धा च चरितं दुवे सोचि [सुचि (स्या.)];
मुनो [मुने (स्या.)] अथ रागदुवे, पुन वग्गमाहु दुतियमुत्तमन्ति.