१. पुञ्ञकिरियवत्थुसुत्तं

६०. वुत्तञ्हेतं भगवता, वुत्तमरहताति मे सुतं –

‘‘तीणिमानि, भिक्खवे, पुञ्ञकिरियवत्थूनि. कतमानि तीणि? दानमयं पुञ्ञकिरियवत्थु, सीलमयं पुञ्ञकिरियवत्थु, भावनामयं पुञ्ञकिरियवत्थु – इमानि खो, भिक्खवे, तीणि पुञ्ञकिरियवत्थूनी’’ति. एतमत्थं भगवा अवोच. तत्थेतं इति वुच्चति –

‘‘पुञ्ञमेव सो सिक्खेय्य, आयतग्गं सुखुद्रयं;

दानञ्च समचरियञ्च, मेत्तचित्तञ्च भावये.

‘‘एते धम्मे भावयित्वा, तयो सुखसमुद्दये;

अब्यापज्झं सुखं लोकं, पण्डितो उपपज्जती’’ति.

अयम्पि अत्थो वुत्तो भगवता, इति मे सुतन्ति. पठमं.