१२. सुतसोमचरिया

१०५. ‘‘पुनापरं यदा होमि, सुतसोमो महीपति;

गहितो पोरिसादेन, ब्राह्मणे सङ्गरं सरिं.

१०६. ‘‘खत्तियानं एकसतं, आवुणित्वा करत्तले;

एतेसं पमिलापेत्वा, यञ्ञत्थे उपनयी ममं.

१०७. ‘‘अपुच्छि मं पोरिसादो, ‘किं त्वं इच्छसि निस्सजं;

यथामति ते काहामि, यदि मे त्वं पुनेहिसि’.

१०८. ‘‘तस्स पटिस्सुणित्वान, पण्हे आगमनं मम;

उपगन्त्वा पुरं रम्मं, रज्जं निय्यादयिं तदा.

१०९. ‘‘अनुस्सरित्वा सतं धम्मं, पुब्बकं जिनसेवितं;

ब्राह्मणस्स धनं दत्वा, पोरिसादं उपागमिं.

११०. ‘‘नत्थि मे संसयो तत्थ, घातयिस्सति वा न वा;

सच्चवाचानुरक्खन्तो, जीवितं चजितुमुपागमिं;

सच्चेन मे समो नत्थि, एसा मे सच्चपारमी’’ति.

सुतसोमचरियं द्वादसमं.