१३. सुवण्णसामचरिया

१११. ‘‘सामो यदा वने आसिं, सक्केन अभिनिम्मितो;

पवने सीहब्यग्घे च, मेत्तायमुपनामयिं.

११२. ‘‘सीहब्यग्घेहि दीपीहि, अच्छेहि महिसेहि च;

पसदमिगवराहेहि, परिवारेत्वा वने वसिं.

११३. ‘‘न मं कोचि उत्तसति, नपि भायामि कस्सचि;

मेत्ताबलेनुपत्थद्धो, रमामि पवने तदा’’ति.

सुवण्णसामचरियं तेरसमं.