१३. सुवण्णसामचरिया
१११. ‘‘सामो यदा वने आसिं, सक्केन अभिनिम्मितो;
पवने सीहब्यग्घे च, मेत्तायमुपनामयिं.
११२. ‘‘सीहब्यग्घेहि दीपीहि, अच्छेहि महिसेहि च;
पसदमिगवराहेहि, परिवारेत्वा वने वसिं.
११३. ‘‘न मं कोचि उत्तसति, नपि भायामि कस्सचि;
मेत्ताबलेनुपत्थद्धो, रमामि पवने तदा’’ति.
सुवण्णसामचरियं तेरसमं.