४. चूळबोधिचरिया

२६. ‘‘पुनापरं यदा होमि, चूळबोधि सुसीलवा;

भवं दिस्वान भयतो, नेक्खम्मं अभिनिक्खमिं.

२७. ‘‘या मे दुतियिका आसि, ब्राह्मणी कनकसन्निभा;

सापि वट्टे अनपेक्खा, नेक्खम्मं अभिनिक्खमि.

२८. ‘‘निरालया छिन्नबन्धू, अनपेक्खा कुले गणे;

चरन्ता गामनिगमं, बाराणसिमुपागमुं.

२९. ‘‘तत्थ वसाम निपका, असंसट्ठा कुले गणे;

निराकुले अप्पसद्दे, राजुय्याने वसामुभो.

३०. ‘‘उय्यानदस्सनं गन्त्वा, राजा अद्दस ब्राह्मणिं;

उपगम्म ममं पुच्छि, ‘तुय्हेसा का कस्स भरिया’.

३१. ‘‘एवं वुत्ते अहं तस्स, इदं वचनमब्रविं;

‘न मय्हं भरिया एसा, सहधम्मा एकसासनी’.

३२. ‘‘तिस्सा [तस्सा (सी.)] सारत्तगधितो, गाहापेत्वान चेटके;

निप्पीळयन्तो बलसा, अन्तेपुरं पवेसयि.

३३. ‘‘ओदपत्तकिया मय्हं, सहजा एकसासनी;

आकड्ढित्वा नयन्तिया, कोपो मे उपपज्जथ.

३४. ‘‘सह कोपे समुप्पन्ने, सीलब्बतमनुस्सरिं;

तत्थेव कोपं निग्गण्हिं, नादासिं वड्ढितूपरि.

३५. ‘‘यदि नं ब्राह्मणिं कोचि, कोट्टेय्य तिण्हसत्तिया;

नेव सीलं पभिन्देय्यं, बोधियायेव कारणा.

३६. ‘‘न मेसा ब्राह्मणी देस्सा, नपि मे बलं न विज्जति;

सब्बञ्ञुतं पियं मय्हं, तस्मा सीलानुरक्खिस’’न्ति.

चूळबोधिचरियं चतुत्थं.