४. चूळबोधिचरिया
२६. ‘‘पुनापरं यदा होमि, चूळबोधि सुसीलवा;
भवं दिस्वान भयतो, नेक्खम्मं अभिनिक्खमिं.
२७. ‘‘या मे दुतियिका आसि, ब्राह्मणी कनकसन्निभा;
सापि वट्टे अनपेक्खा, नेक्खम्मं अभिनिक्खमि.
२८. ‘‘निरालया छिन्नबन्धू, अनपेक्खा कुले गणे;
चरन्ता गामनिगमं, बाराणसिमुपागमुं.
२९. ‘‘तत्थ वसाम निपका, असंसट्ठा कुले गणे;
निराकुले अप्पसद्दे, राजुय्याने वसामुभो.
३०. ‘‘उय्यानदस्सनं गन्त्वा, राजा अद्दस ब्राह्मणिं;
उपगम्म ममं पुच्छि, ‘तुय्हेसा का कस्स भरिया’.
३१. ‘‘एवं वुत्ते अहं तस्स, इदं वचनमब्रविं;
‘न मय्हं भरिया एसा, सहधम्मा एकसासनी’.
३२. ‘‘तिस्सा [तस्सा (सी.)] सारत्तगधितो, गाहापेत्वान चेटके;
निप्पीळयन्तो बलसा, अन्तेपुरं पवेसयि.
३३. ‘‘ओदपत्तकिया मय्हं, सहजा एकसासनी;
आकड्ढित्वा नयन्तिया, कोपो मे उपपज्जथ.
३४. ‘‘सह कोपे समुप्पन्ने, सीलब्बतमनुस्सरिं;
तत्थेव कोपं निग्गण्हिं, नादासिं वड्ढितूपरि.
३५. ‘‘यदि नं ब्राह्मणिं कोचि, कोट्टेय्य तिण्हसत्तिया;
नेव सीलं पभिन्देय्यं, बोधियायेव कारणा.
३६. ‘‘न मेसा ब्राह्मणी देस्सा, नपि मे बलं न विज्जति;
सब्बञ्ञुतं पियं मय्हं, तस्मा सीलानुरक्खिस’’न्ति.
चूळबोधिचरियं चतुत्थं.