१. मातुपोसकचरिया

१. ‘‘यदा अहोसिं पवने, कुञ्जरो मातुपोसको;

न तदा अत्थि महिया, गुणेन मम सादिसो.

२. ‘‘पवने दिस्वा वनचरो, रञ्ञो मं पटिवेदयि;

‘तवानुच्छवो महाराज, गजो वसति कानने.

३. ‘‘‘न तस्स परिक्खायत्थो, नपि आळककासुया;

सह गहिते [समं गहिते (सी.)] सोण्डाय, सयमेव इधेहि’ति.

४. ‘‘तस्स तं वचनं सुत्वा, राजापि तुट्ठमानसो;

पेसेसि हत्थिदमकं, छेकाचरियं सुसिक्खितं.

५. ‘‘गन्त्वा सो हत्थिदमको, अद्दस पदुमस्सरे;

भिसमुळालं [भिसमूलं (क.)] उद्धरन्तं, यापनत्थाय मातुया.

६. ‘‘विञ्ञाय मे सीलगुणं, लक्खणं उपधारयि;

‘एहि पुत्ता’ति पत्वान, मम सोण्डाय अग्गहि.

७. ‘‘यं मे तदा पाकतिकं, सरीरानुगतं बलं;

अज्ज नागसहस्सानं, बलेन समसादिसं.

८. ‘‘यदिहं तेसं पकुप्पेय्यं, उपेतानं गहणाय मं;

पटिबलो भवे तेसं, याव रज्जम्पि मानुसं.

९. ‘‘अपि चाहं सीलरक्खाय, सीलपारमिपूरिया;

न करोमि चित्ते अञ्ञथत्तं, पक्खिपन्तं ममाळके.

१०. ‘‘यदि ते मं तत्थ कोट्टेय्युं, फरसूहि तोमरेहि च;

नेव तेसं पकुप्पेय्यं, सीलखण्डभया ममा’’ति.

मातुपोसकचरियं पठमं.