७. महापेसकारसिक्खापदवण्णना
६४१. तेन समयेनाति महापेसकारसिक्खापदं. तत्थ सुत्तं धारयित्वाति सुत्तं तुलेत्वा पलपरिच्छेदं कत्वा. अप्पितन्ति घनं. सुवीतन्ति सुट्ठु वीतं, सब्बट्ठानेसु समं कत्वा वीतं. सुप्पवायितन्ति सुट्ठु पवायितं सब्बट्ठानेसु समं कत्वा तन्ते पसारितं. सुविलेखितन्ति लेखनिया सुट्ठु विलिखितं. सुवितच्छितन्ति कोच्छेन सुट्ठु वितच्छितं, सुनिद्धोतन्ति अत्थो. पटिबद्धन्ति वेकल्लं. तन्तेति तन्ते दीघतो पसारणेयेव उपनेत्वाति अत्थो.
६४२. तत्र चे सो भिक्खूति यत्र गामे वा निगमे वा ते तन्तवाया तत्र. विकप्पं आपज्जेय्याति विसिट्ठं कप्पं अधिकविधानं आपज्जेय्य. पाळियं पन येनाकारेन विकप्पं आपन्नो होति, तं दस्सेतुं ‘‘इदं खो, आवुसो’’तिआदि वुत्तं.
धम्मम्पि भणतीति धम्मकथम्पि कथेति, ‘‘तस्स वचनेन आयतं वा वित्थतं वा अप्पितं वा’’ति सुत्तवड्ढनआकारमेव दस्सेति.
पुब्बे अप्पवारितोति चीवरसामिकेहि पुब्बे अप्पवारितो हुत्वा. सेसं उत्तानत्थमेवाति.
छसमुट्ठानं, किरियं, नोसञ्ञाविमोक्खं, अचित्तकं, पण्णत्तिवज्जं, कायकम्मवचीकम्मं,
तिचित्तं, तिवेदनन्ति.
महापेसकारसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.