२. सप्पाणकसिक्खापदवण्णना

३८७. दुतिये – सप्पाणकन्ति ये पाणका परिभोगेन मरन्ति, तेहि पाणकेहि सप्पाणकं, तादिसञ्हि जानं परिभुञ्जतो पयोगे पयोगे पाचित्तियं. पत्तपूरम्पि अविच्छिन्दित्वा एकपयोगेन पिवतो एका आपत्ति. तादिसेन उदकेन सामिसं पत्तं आविञ्छित्वा धोवतोपि तादिसे उदके उण्हयागुपत्तं निब्बापयतोपि तं उदकं हत्थेन वा उळुङ्केन वा गहेत्वा न्हायतोपि पयोगे पयोगे पाचित्तियं. उदकसोण्डिं वा पोक्खरणिं वा पविसित्वा बहिनिक्खमनत्थाय वीचिं उट्ठापयतोपि. सोण्डिं वा पोक्खरणिं वा सोधेन्तेहि ततो गहितउदकं उदकेयेव आसिञ्चितब्बं. समीपम्हि उदके असति कप्पियउदकस्स अट्ठ वा दस वा घटे उदकसण्ठानकप्पदेसे आसिञ्चित्वा तत्थ आसिञ्चितब्बं. ‘‘पवट्टित्वा उदके पतिस्सती’’ति उण्हपासाणे उदकं नासिञ्चितब्बं. कप्पियउदकेन पन पासाणं निब्बापेत्वा आसिञ्चितुं वट्टति. सेसमेत्थ उत्तानमेव.

तिसमुट्ठानं – किरियं, सञ्ञाविमोक्खं, सचित्तकं, पण्णत्तिवज्जं, कायकम्मं,

वचीकम्मं, तिचित्तं, तिवेदनन्ति. एत्थ च पटङ्गपाणकानं पतनं ञत्वापि सुद्धचित्तताय दीपजालने विय सप्पाणकभावं ञत्वापि उदकसञ्ञाय परिभुञ्जितब्बतो पण्णत्तिवज्जता वेदितब्बाति.

सप्पाणकसिक्खापदं दुतियं.