३. हसधम्मसिक्खापदवण्णना
३३५. ततिये – अप्पकतञ्ञुनोति यं भगवता पकतं पञ्ञत्तं, तं न जानन्तीति अत्थो.
३३६. उदके हसधम्मेति उदककीळिका वुच्चति. उपरिगोप्फकेति गोप्फकानं उपरिभागप्पमाणे. हसाधिप्पायोति कीळाधिप्पायो. निमुज्जति वातिआदीसु निमुज्जनत्थाय ओरोहन्तस्स पदवारे पदवारे दुक्कटं. निमुज्जनुम्मुज्जनेसु पयोगे पयोगे पाचित्तियं. निमुज्जित्वा अन्तोउदकेयेव गच्छन्तस्स हत्थवारपदवारेसु सब्बत्थ पाचित्तियं. पलवतीति तरति. हत्थेहि तरन्तस्स हत्थवारे हत्थवारे पाचित्तियं. पादेसुपि एसेव नयो. येन येन अङ्गेन तरति, तस्स तस्स पयोगे पयोगे पाचित्तियं. तीरतो वा रुक्खतो वा उदके पतति, पाचित्तियमेव. नावाय कीळतीति फियारित्तादीहि नावं पाजेन्तो वा तीरे उस्सारेन्तो वा नावाय कीळति, दुक्कटं.
हत्थेन वातिआदीसुपि पयोगे पयोगे दुक्कटं. केचि हत्थेन उदके खित्ताय कथलाय पतनुप्पतनवारेसु दुक्कटं वदन्ति, तं न गहेतब्बं. तत्थ हि एकपयोगत्ता एकमेव दुक्कटं, अपिच उपरिगोप्फके वुत्तानि उम्मुज्जनादीनि ठपेत्वा अञ्ञेन येन केनचि आकारेन उदकं ओतरित्वा वा अनोतरित्वा वा यत्थ कत्थचि ठितं उदकं अन्तमसो बिन्दुं गहेत्वा खिपनकीळायपि कीळन्तस्स दुक्कटमेव, अत्थजोतकं पन अक्खरं लिखितुं वट्टति, अयमेत्थ विनिच्छयो. सेसमेत्थ उत्तानमेव.
पठमपाराजिकसमुट्ठानं – किरियं, सञ्ञाविमोक्खं, सचित्तकं, लोकवज्जं, कायकम्मं, अकुसलचित्तं, तिवेदनन्ति.
हसधम्मसिक्खापदं ततियं.