६. चारित्तसिक्खापदवण्णना
२९४. छट्ठसिक्खापदे – देथावुसो भत्तन्ति एत्थ तं किर भत्तं अभिहटं अहोसि, तस्मा एवमाहंसु. अनभिहटे पन एवं वत्तुं न लब्भति, पयुत्तवाचा होति.
२९५. तेन हि भिक्खवे पटिग्गहेत्वा निक्खिपथाति इदं पन भगवा कुलस्स सद्धानुरक्खणत्थाय आह. यदि ‘‘भाजेत्वा खादथा’’ति वदेय्य, मनुस्सानं पसादञ्ञथत्तं सिया. उस्सारियित्थाति पटिहरियित्थ; घरंयेव नं गहेत्वा अगमंसूति वुत्तं होति.
२९८. सन्तं भिक्खुन्ति एत्थ कित्तावता सन्तो होति, कित्तावता असन्तोति? अन्तोविहारे यत्थ ठितस्स कुलानि पयिरुपासनचित्तं उप्पन्नं, ततो पट्ठाय यं पस्से वा अभिमुखे वा पस्सति, यस्स सक्का होति पकतिवचनेन आरोचेतुं, अयं सन्तो नाम. इतो चितो च परियेसित्वा आरोचनकिच्चं नाम नत्थि. यो हि एवं परियेसितब्बो, सो असन्तोयेव. अपिच अन्तोउपचारसीमाय भिक्खुं दिस्वा आपुच्छिस्सामीति गन्त्वा तत्थ यं पस्सति, सो आपुच्छितब्बो. नो चे पस्सति, असन्तं भिक्खुं अनापुच्छा पविट्ठो नाम होति.
३०२. अन्तरारामन्ति अन्तोगामे विहारो होति, तं गच्छति. भत्तियघरन्ति निमन्तितघरं वा सलाकभत्तादिदायकानं वा घरं. आपदासूति जीवितब्रह्मचरियन्तरायेसु सति गन्तुं वट्टति. सेसमेत्थ उत्तानमेव.
कथिनसमुट्ठानं – कायवाचतो कायवाचाचित्ततो च समुट्ठाति, किरियाकिरयं, नोसञ्ञाविमोक्खं, अचित्तकं, पण्णत्तिवज्जं, कायकम्मं, वचीकम्मं, तिचित्तं, तिवेदनन्ति.
चारित्तसिक्खापदं छट्ठं.