१. अत्तदीपसुत्तवण्णना

४३. अत्तदीपवग्गस्स पठमे अत्तदीपाति अत्तानं दीपं ताणं लेणं गतिं परायणं पतिट्ठं कत्वा विहरथाति अत्थो. अत्तसरणाति इदं तस्सेव वेवचनं. अनञ्ञसरणाति इदं अञ्ञस्स सरणपटिक्खेपवचनं. न हि अञ्ञो अञ्ञस्स सरणं होति अञ्ञस्स वायामेन अञ्ञस्स असिज्झनतो, वुत्तम्पि चेतं –

‘‘अत्ता हि अत्तनो नाथो,

को हि नाथो परो सिया’’ति. (ध. प. १६०);

तेनाह ‘‘अनञ्ञसरणा’’ति. को पनेत्थ अत्ता नाम? लोकियलोकुत्तरो धम्मो. तेनेवाह – ‘‘धम्मदीपा धम्मसरणा अनञ्ञसरणा’’ति. योनीति कारणं – ‘‘योनि हेसा, भूमिज, फलस्स अधिगमाया’’तिआदीसु (म. नि. ३.२२७) विय. किंपहोतिकाति किंपभुतिका, कुतो पभवन्तीति अत्थो? रूपस्स त्वेवाति इदं तेसंयेव सोकादीनं पहानदस्सनत्थं आरद्धं. न परितस्सतीति न गण्हाति न गहति. तदङ्गनिब्बुतोति तेन विपस्सनङ्गेन किलेसानं निब्बुतत्ता तदङ्गनिब्बुतो. इमस्मिं सुत्ते विपस्सनाव कथिता. पठमं.