५. कञ्जिकदायिकाविमानवण्णना

अभिक्कन्तेन वण्णेनाति कञ्जिकदायिकाविमानं. तस्स का उप्पत्ति? भगवा अन्धकविन्दे विहरति. तेन च समयेन भगवतो कुच्छियं वातरोगो उप्पज्जि. भगवा आयस्मन्तं आनन्दं आमन्तेसि ‘‘गच्छ त्वं आनन्द, पिण्डाय चरित्वा मय्हं भेसज्जत्थं कञ्जिकं आहरा’’ति. ‘‘एवं भन्ते’’ति खो आयस्मा आनन्दो भगवतो पटिस्सुणित्वा महाराजदत्तियं पत्तं गहेत्वा अत्तनो उपट्ठाकवेज्जस्स निवेसनद्वारे अट्ठासि. तं दिस्वा वेज्जस्स भरिया पच्चुग्गन्त्वा वन्दित्वा पत्तं गहेत्वा थेरं पुच्छि ‘‘कीदिसेन वो, भन्ते, भेसज्जेन अत्थो’’ति. सा किर बुद्धिसम्पन्ना ‘‘भेसज्जेन पयोजने सति थेरो इधागच्छति, न भिक्खत्थ’’न्ति सल्लक्खेसि. ‘‘कञ्जिकेना’’ति च वुत्ते ‘‘न यिदं भेसज्जं मय्हं अय्यस्स, तथा हेस भगवतो पत्तो, हन्दाहं लोकनाथस्स अनुच्छविकं कञ्जिकं सम्पादेमी’’ति सोमनस्सजाता सञ्जातबहुमाना बदरयूसेन यागुं सम्पादेत्वा पत्तं पूरेत्वा तस्स परिवारभावेन अञ्ञञ्च भोजनं पटियादेत्वा पेसेसि. तं परिभुत्तमत्तस्सेव भगवतो सो आबाधो वूपसमि. सा अपरेन समयेन कालं कत्वा तावतिंसेसु उप्पज्जित्वा महतिं दिब्बसम्पत्तिं अनुभवन्ती मोदति. अथायस्मा महामोग्गल्लानो देवचारिकं चरन्तो तं अच्छरासहस्सपरिवारेन विचरन्तिं दिस्वा ताय कतकम्मं इमाहि गाथाहि पुच्छि –

७१९. ‘‘अभिक्कन्तेन वण्णेन …पे… वण्णो च ते सब्बदिसा पभासती’’ति. –

सापि ब्याकासि.

७२१. ‘‘सा देवता अत्तमना…पे… यस्स कम्मस्सिदं फलं’’.

७२३. ‘‘अहं अन्धकविन्दम्हि, बुद्धस्सादिच्चबन्धुनो;

अदासिं कोलसम्पाकं, कञ्जिकं तेलधूपितं.

७२४. ‘‘पिप्फल्या लसुणेन च, मिस्सं लामञ्जकेन च;

अदासिं उजुभूतस्मिं, विप्पसन्नेन चेतसा.

७२५. ‘‘या महेसित्तं कारेय्य, चक्कवत्तिस्स राजिनो;

नारी सब्बङ्गकल्याणी, भत्तु चानोमदस्सिका;

एकस्स कञ्जिकदानस्स, कलं नाग्घति सोळसिं.

७२६. ‘‘सतं निक्खा सतं अस्सा, सतं अस्सतरीरथा;

सतं कञ्ञासहस्सानि, आमुत्तमणिकुण्डला;

एकस्स कञ्जिकदानस्स, कलं नाग्घन्ति सोळसिं.

७२७. ‘‘सतं हेमवता नागा, ईसादन्ता उरूळ्हवा;

सुवण्णकच्छा मातङ्गा, हेमकप्पनवाससा,

एकस्स कञ्जिकदानस्स, कलं नाग्घन्ति सोळसिं.

७२८. ‘‘चतुन्नमपि दीपानं, इस्सरं योध कारये;

एकस्स कञ्जिकदानस्स, कलं नाग्घति सोळसि’’न्ति.

७२३-४. तत्थ अदासिं कोलसम्पापकं, कञ्जिकं तेलधूपितन्ति बदरमोदककसावे चतुगुणोदकसमोदिते पाकेन चतुत्थभागावसिट्ठं यागुं पचित्वा तं तिकटुकअजमोदहिङ्गुजीरकलसुणादीहि कटुकभण्डेहि अभिसङ्खरित्वा सुधूपितं कत्वा लामञ्जगन्धं गाहापेत्वा पसन्नचित्तेन भगवतो पत्ते आकिरित्वा सत्थारं उद्दिसित्वा अदासिं, थेरस्स हत्थे पतिट्ठपेसिन्ति दस्सेति. तेनाह –

‘‘पिप्फल्या लसुणेन च, मिस्सं लामञ्जकेन च;

अदासिं उजुभूतस्मिं, विप्पसन्नेन चेतसा’’ति.

सेसं वुत्तनयमेव.

एवं आयस्मा महामोग्गल्लानो ताय देवताय अत्तना समुपचितसुचरितकम्मे आविकते सपरिवाराय तस्सा धम्मं देसेत्वा मनुस्सलोकं आगन्त्वा तं पवत्तिं भगवतो आरोचेसि. भगवा तमत्थं अट्ठुप्पत्तिं कत्वा चतुपरिसमज्झे धम्मं देसेसि. सा देसना महाजनस्स सात्थिका अहोसीति.

कञ्जिकदायिकाविमानवण्णना निट्ठिता.