१. पठमपुञ्ञाभिसन्दसुत्तवण्णना
५१. दुतियस्स पठमे पुञ्ञाभिसन्दाति पुञ्ञस्स अभिसन्दा, पुञ्ञप्पत्तियोति अत्थो. कुसलाभिसन्दाति तस्सेव वेवचनं. ते पनेते सुखं आहरन्तीति सुखस्साहारा. सुट्ठु अग्गानं रूपादीनं दायकाति सोवग्गिका. सुखो नेसं विपाकोति सुखविपाका. सग्गे उपपत्ति सग्गो, सग्गाय संवत्तन्तीति सग्गसंवत्तनिका. चीवरं परिभुञ्जमानोति चीवरत्थाय वत्थं लभित्वा सूचिसुत्तादीनं अभावेन तं निक्खिपन्तोपि करोन्तोपि पारुपन्तोपि जिण्णकाले पच्चत्थरणं करोन्तोपि पच्चत्थरितुम्पि असक्कुणेय्यं भूमत्थरणं करोन्तोपि भूमत्थरणस्स अननुच्छविकं फालेत्वा पादपुञ्छनं करोन्तोपि ‘‘परिभुञ्जमानो’’त्वेव वुच्चति. यदा पन ‘‘पादपुञ्छनम्पि न सक्का इद’’न्ति सम्मज्जित्वा छड्डितं होति, तदा परिभुञ्जमानो नाम न होति. अप्पमाणं चेतोसमाधिन्ति अरहत्तफलसमाधिं. अप्पमाणो तस्स पुञ्ञाभिसन्दोति इमिना दायकस्स पुञ्ञचेतनाय अप्पमाणतं कथेति. तस्स हि ‘‘खीणासवो मे चीवरं परिभुञ्जती’’ति पुनप्पुनं अनुस्सरणवसेन पवत्ता पुञ्ञचेतना अप्पमाणा होति. तं सन्धायेतं वुत्तं. पिण्डपातादीसु पन यो पिण्डपातं परिभुञ्जित्वा सत्ताहम्पि तेनेव यापेति, अञ्ञं न परिभुञ्जति, सो सत्ताहम्पि तंयेव पिण्डपातं परिभुञ्जमानो नाम होति. एकस्मिं पन सेनासने रत्तिट्ठानदिवाट्ठानादीसु चङ्कमन्तोपि याव तं सेनासनं पहाय अञ्ञं न गण्हाति, ताव परिभुञ्जमानो नाम होति. एकेन पन भेसज्जेन ब्याधिम्हि वूपसन्ते याव अञ्ञं भेसज्जं न परिभुञ्जति, तावदेव परिभुञ्जमानो नाम होति.
बहुभेरवन्ति बहूहि भेरवारम्मणेहि समन्नागतं. रतनवरानन्ति सत्तन्नम्पि वररतनानं. आलयन्ति निवासट्ठानं. पुथू सवन्तीति बहुका हुत्वा सन्दमाना. सेसमेत्थ उत्तानमेव.