७. खलुपच्छाभत्तिकङ्गकथा
३०. खलुपच्छाभत्तिकङ्गम्पि ‘‘अतिरित्तभोजनं पटिक्खिपामि, खलुपच्छाभत्तिकङ्गं समादियामी’’ति इमेसं अञ्ञतरवचनेन समादिन्नं होति.
तेन पन खलुपच्छाभत्तिकेन पवारेत्वा पुन भोजनं कप्पियं कारेत्वा न भुञ्जितब्बं. इदमस्स विधानं.
पभेदतो पन अयम्पि तिविधो होति. तत्थ उक्कट्ठो यस्मा पठमपिण्डे पवारणा नाम नत्थि, तस्मिं पन अज्झोहरियमाने अञ्ञं पटिक्खिपतो होति, तस्मा एवं पवारितो पठमपिण्डं अज्झोहरित्वा दुतियपिण्डं न भुञ्जति. मज्झिमो यस्मिं भोजने पवारितो, तदेव भुञ्जति. मुदुको पन याव आसना न वुट्ठाति ताव भुञ्जति.
इमेसं पन तिण्णम्पि पवारितानं कप्पियं कारापेत्वा भुत्तक्खणे धुतङ्गं भिज्जति. अयमेत्थ भेदो.
अयं पनानिसंसो, अनतिरित्तभोजनापत्तिया दूरभावो, ओदरिकत्ताभावो, निरामिससन्निधिता, पुन परियेसनाय अभावो, अप्पिच्छतादीनं अनुलोमवुत्तिताति.
परियेसनाय खेदं, न याति न करोति सन्निधिं धीरो;
ओदरिकत्तं पजहति, खलुपच्छाभत्तिको योगी.
तस्मा सुगतपसत्थं, सन्तोसगुणादिवुड्ढिसञ्जननं;
दोसे विधुनितुकामो, भजेय्य योगी धुतङ्गमिदन्ति.
अयं खलुपच्छाभत्तिकङ्गे समादानविधानप्पभेदभेदानिसंसवण्णना.