६. पत्तपिण्डिकङ्गकथा

२९. पत्तपिण्डिकङ्गम्पि ‘‘दुतियकभाजनं पटिक्खिपामि, पत्तपिण्डिकङ्गं समादियामी’’ति इमेसं अञ्ञतरवचनेन समादिन्नं होति.

तेन पन पत्तपिण्डिकेन यागुपानकाले भाजने ठपेत्वा ब्यञ्जने लद्धे ब्यञ्जनं वा पठमं खादितब्बं, यागु वा पातब्बा. सचे पन यागुयं पक्खिपति, पूतिमच्छकादिम्हि ब्यञ्जने पक्खित्ते यागु पटिकूला होति, अप्पटिकूलमेव च कत्वा भुञ्जितुं वट्टति. तस्मा तथारूपं ब्यञ्जनं सन्धाय इदं वुत्तं. यं पन मधुसक्करादिकं अप्पटिकूलं होति, तं पक्खिपितब्बं. गण्हन्तेन च पमाणयुत्तमेव गण्हितब्बं. आमकसाकं हत्थेन गहेत्वा खादितुं वट्टति. तथा पन अकत्वा पत्तेयेव पक्खिपितब्बं. दुतियकभाजनस्स पन पटिक्खित्तत्ता अञ्ञं रुक्खपण्णम्पि न वट्टतीति इदमस्स विधानं.

पभेदतो पन अयम्पि तिविधो होति. तत्थ उक्कट्ठस्स अञ्ञत्र उच्छुखादनकाला कचवरम्पि छड्डेतुं न वट्टति. ओदनपिण्डमच्छमंसपूवेपि भिन्दित्वा खादितुं न वट्टति. मज्झिमस्स एकेन हत्थेन भिन्दित्वा खादितुं वट्टति, हत्थयोगी नामेस. मुदुको पन पत्तयोगी नाम होति, तस्स यं सक्का होति पत्ते पक्खिपितुं, तं सब्बं हत्थेन वा दन्तेहि वा भिन्दित्वा खादितुं वट्टति.

इमेसं पन तिण्णम्पि दुतियकभाजनं सादितक्खणे धुतङ्गं भिज्जति. अयमेत्थ भेदो.

अयं पनानिसंसो, नानारसतण्हाविनोदनं. अत्रिच्छताय पहानं, आहारे पयोजनमत्तदस्सिता, थालकादिपरिहरणखेदाभावो, अविक्खित्तभोजिता, अप्पिच्छतादीनं अनुलोमवुत्तिताति.

नानाभाजनविक्खेपं, हित्वा ओक्खित्तलोचनो;

खणन्तो विय मूलानि, रसतण्हाय सुब्बतो.

सरूपं विय सन्तुट्ठिं, धारयन्तो सुमानसो;

परिभुञ्जेय्य आहारं, को अञ्ञो पत्तपिण्डिकोति.

अयं पत्तपिण्डिकङ्गे समादानविधानप्पभेदभेदानिसंसवण्णना.