२. तेचीवरिकङ्गकथा

२५. तदनन्तरं पन तेचीवरिकङ्गं ‘‘चतुत्थकचीवरं पटिक्खिपामि, तेचीवरिकङ्गं समादियामी’’ति इमेसं अञ्ञतरवचनेन समादिन्नं होति.

तेन पन तेचीवरिकेन चीवरदुस्सं लभित्वा याव अफासुकभावेन कातुं वा न सक्कोति, विचारकं वा न लभति, सूचिआदीसु वास्स किञ्चि न सम्पज्जति, ताव निक्खिपितब्बं. निक्खित्तपच्चया दोसो नत्थि. रजितकालतो पन पट्ठाय निक्खिपितुं न वट्टति, धुतङ्गचोरो नाम होति. इदमस्स विधानं.

पभेदतो पन अयम्पि तिविधो होति. तत्थ उक्कट्ठेन रजनकाले पठमं अन्तरवासकं वा उत्तरासङ्गं वा रजित्वा तं निवासेत्वा इतरं रजितब्बं. तं पारुपित्वा सङ्घाटि रजितब्बा. सङ्घाटिं पन निवासेतुं न वट्टति. इदमस्स गामन्तसेनासने वत्तं. आरञ्ञके पन द्वे एकतो धोवित्वा रजितुं वट्टति. यथा पन कञ्चि दिस्वा सक्कोति कासावं आकड्ढित्वा उपरिकातुं, एवं आसन्ने ठाने निसीदितब्बं. मज्झिमस्स रजनसालायं रजनकासावं नाम होति, तं निवासेत्वा वा पारुपित्वा वा रजनकम्मं कातुं वट्टति. मुदुकस्स सभागभिक्खूनं चीवरानि निवासेत्वा वा पारुपित्वा वा रजनकम्मं कातुं वट्टति. तत्रट्ठकपच्चत्थरणम्पि तस्स वट्टति. परिहरितुं पन न वट्टति. सभागभिक्खूनं चीवरम्पि अन्तरन्तरा परिभुञ्जितुं वट्टति. धुतङ्गतेचीवरिकस्स पन चतुत्थं वत्तमानं अंसकासावमेव वट्टति. तञ्च खो वित्थारतो विदत्थि, दीघतो तिहत्थमेव वट्टति.

इमेसं पन तिण्णम्पि चतुत्थकचीवरं सादितक्खणेयेव धुतङ्गं भिज्जति. अयमेत्थ भेदो.

अयं पनानिसंसो, तेचीवरिको भिक्खु सन्तुट्ठो होति कायपरिहारिकेन चीवरेन. तेनस्स पक्खिनो विय समादायेव गमनं, अप्पसमारम्भता, वत्थसन्निधिपरिवज्जनं, सल्लहुकवुत्तिता, अतिरेकचीवरलोलुप्पप्पहानं, कप्पिये मत्तकारिताय सल्लेखवुत्तिता, अप्पिच्छतादीनं फलनिप्फत्तीति एवमादयो गुणा सम्पज्जन्तीति.

अतिरेकवत्थतण्हं, पहाय सन्निधिविवज्जितो धीरो;

सन्तोससुखरसञ्ञू, तिचीवरधरो भवति योगी.

तस्मा सपत्तचरणो, पक्खीव सचीवरोव योगिवरो;

सुखमनुविचरितुकामो, चीवरनियमे रतिं कयिराति.

अयं तेचीवरिकङ्गे समादानविधानप्पभेदभेदानिसंसवण्णना.