१०. अब्भोकासिकङ्गकथा

३३. अब्भोकासिकङ्गम्पि ‘‘छन्नञ्च रुक्खमूलञ्च पटिक्खिपामि, अब्भोकासिकङ्गं समादियामी’’ति इमेसं अञ्ञतरवचनेन समादिन्नं होति.

तस्स पन अब्भोकासिकस्स धम्मस्सवनाय वा उपोसथत्थाय वा उपोसथागारं पविसितुं वट्टति. सचे पविट्ठस्स देवो वस्सति, देवे वस्समाने अनिक्खमित्वा वस्सूपरमे निक्खमितब्बं. भोजनसालं वा अग्गिसालं वा पविसित्वा वत्तं कातुं, भोजनसालाय थेरे भिक्खू भत्तेन आपुच्छितुं, उद्दिसन्तेन वा उद्दिसापेन्तेन वा छन्नं पविसितुं, बहि दुन्निक्खित्तानि मञ्चपीठादीनि अन्तो पवेसेतुञ्च वट्टति. सचे मग्गं गच्छन्तेन वुड्ढतरानं परिक्खारो गहितो होति, देवे वस्सन्ते मग्गमज्झे ठितं सालं पविसितुं वट्टति. सचे न किञ्चि गहितं होति, सालाय ठस्सामीति वेगेन गन्तुं न वट्टति. पकतिगतिया गन्त्वा पविट्ठेन पन याव वस्सूपरमा ठत्वा गन्तब्बन्ति इदमस्स विधानं. रुक्खमूलिकस्सापि एसेव नयो.

पभेदतो पन अयम्पि तिविधो होति. तत्थ उक्कट्ठस्स रुक्खं वा पब्बतं वा गेहं वा उपनिस्साय वसितुं न वट्टति. अब्भोकासेयेव चीवरकुटिं कत्वा वसितब्बं. मज्झिमस्स रुक्खपब्बतगेहानि उपनिस्साय अन्तो अप्पविसित्वा वसितुं वट्टति. मुदुकस्स अच्छन्नमरियादं पब्भारम्पि साखामण्डपोपि पीठपटोपि खेत्तरक्खकादीहि छड्डिता तत्रट्ठककुटिकापि वट्टतीति.

इमेसं पन तिण्णम्पि वासत्थाय छन्नं वा रुक्खमूलं वा पविट्ठक्खणे धुतङ्गं भिज्जति. जानित्वा तत्थ अरुणं उट्ठापितमत्तेति अङ्गुत्तरभाणका. अयमेत्थ भेदो.

अयं पनानिसंसो, आवासपलिबोधुपच्छेदो, थिनमिद्धपनूदनं, ‘‘मिगा विय असङ्गचारिनो, अनिकेता विहरन्ति भिक्खवो’’ति (सं. नि. १.२२४) पसंसाय अनुरूपता, निस्सङ्गता, चातुद्दिसता, अप्पिच्छतादीनं अनुलोमवुत्तिताति.

अनगारियभावस्स, अनुरूपे अदुल्लभे;

तारामणिवितानम्हि, चन्ददीपप्पभासिते.

अब्भोकासे वसं भिक्खु, मिगभूतेन चेतसा;

थिनमिद्धं विनोदेत्वा, भावनारामतं सितो.

पविवेकरसस्सादं, नचिरस्सेव विन्दति;

यस्मा तस्मा हि सप्पञ्ञो, अब्भोकासरतो सियाति.

अयं अब्भोकासिकङ्गे समादानविधानप्पभेदभेदानिसंसवण्णना.