४१. अतो

सुत्ते ‘अतो’ति वुत्तं ‘अकारन्ततो’ति कथं वुत्तीति आह ‘अतो’तिआदि, आदेसा होन्तीति सेसो, यकारानंयेव सियुं… आएआदेसानमेकवण्णत्ता, लोपे कतेति ओकारस्स लोपे कते, तन्नेति यथावुत्तं धचाद्यप्पटिक्खिपति, पटिक्खेपे कारणमाह-‘परलोपस्सा’तिआदि, कारणन्तरं वत्तुमारभते ‘किञ्चा’तिआदि, निच्चम्परलोपोव सिया, न पुब्बलोपोपि आगमप्पयोगानुकूल्येनातिपि सक्का वत्तुन्ति आह-‘नचा’तिआदि, निच्चम्परलोपोयेवाति न च सक्का मन्तुन्ति सम्बन्धो, एवं सन्तेत्यादिना तत्थ विरोधमाह, अतोसम्भवाति आदेसाकारतो सम्भवा, झिस्साकारविधानं ‘‘योसु झिस्स पुमे’’ति (२-९३) एतदेवपयोजनन्तिआदिना वुत्तप्पयोजनाभावे कारणमाह-‘अनिट्ठत्ता’ति, अनभिमतत्ताति अत्थो, पयोजनाभावानभिमतत्तमेव दस्सेसुमाह-‘एतदत्थमेवा’तिआदि, इमस्साति ‘‘अतो योनं टाटे’’ती मस्स सुत्तस्स, झिस्मात्वेवाति ‘झिस्मा’ इति एतादिसं सुत्तमेव, झिस्मा योनं टाटेतिवाति ‘‘झिस्मा योनं टाटे’’ति सुत्तं वा, अतोति ‘अतो’ इति सुत्तं, तादिसस्सपयोगस्साति अग्गा, अग्गे इति पयोगस्स.