३५. चतु
तब्बग्गे ततियपठमाति कस्मा वुत्तं चतुत्थ (दुतिय) सद्देहि वग्गक्खरेस्वेव गय्हमानेसु तथा निद्देसो युत्तो, न हि चतुन्नम्पूरणो चतुत्थो द्विन्नम्पूरणो दुतियोति अक्खरायेव वुच्चन्तीति आसङ्किय ‘विनापी’तिआदिमाह, अक्खरे अक्खरविसये चतुत्थादि वोहारो करीयमानो वग्गग्गहणं विनापि वग्गक्खरेयेव रुळ्हो पसिद्धोति सम्बन्धो, हेतुम्हि इतिसद्दो, यतो एवं, तस्मा कारणा ‘तब्बग्गे ततियपठमा’ति वुत्तन्ति अधिप्पायो, तब्बग्गेति चतुत्थदुतिया यस्मिं, तस्मिंयेव वग्गेति अत्थो, पच्चासत्तीति पति आपुब्बा ‘सद-विसरणगत्यवसादनेसु’इच्चस्मा इत्थियं भावेत्तिम्हि निप्फज्जतीति दस्सेतुमाह-‘पच्चासीदन’मिच्चादि, यथायोग्गन्ति चतुत्थक्खरे चतुत्थस्स ततियो दुतियक्खरे दुतियस्स पठमोति एवं योग्गमनतिक्कम्म, धस्स दभावोति इमिनाव पुब्बस्स धस्स दत्तमुपलक्खेति, तथा यसत्थेरोति. थेरोति एत्थ एकारो वग्गक्खरो न होतीति तस्मिं तवग्गदुतियक्खरस्स तस्स तो पठमो न होति. पन्थोति एत्थ तवग्ग दुतियक्खरेन थकारेन तब्बग्गभूते नकारे सतीपि न सो तब्बग्गदुतियक्खरोति न तस्स पठमो तो, एत्थ निग्घोसो निघोसोतिआदि अनिच्चं, दड्ढो निट्ठानन्ति निच्चं.