२०. ञका
आद्यन्ताति वुत्ते कथमवयवात्ययमत्थो लब्भती त्याह-‘आद्यन्तसद्दानमि’च्चादि, आद्यन्तसद्दानं नियतवयववाचित्ता अवयवस्स चावयविनामन्तरेना सम्भवतो सामत्थियावयवी लक्खीयति, छट्ठियात्यनुवुत्तितो वावयवावयविसम्बन्धेसा छट्ठी, ताय निद्दिट्ठस्सात्ययमत्थो विञ्ञायतेति वुत्तियं-‘छट्ठीनिद्दिट्ठस्सा’ति (वुत्तं), तेनेव पच्चयविधिम्हि कूप्पच्चयादयो न दोसा भवन्तीति, अतोयेवाति तदवयवाचित्ततोयेव, तग्गहणेनेति अवयवग्गहणेन, कताकतप्पसङ्गित्ताति ओत्ते कतेपि अकतेपि वुकागमस्स पसङ्गतो, भूयत्तत्ता हि ओत्तस्स भूग्गहणे सति कतेपि ओत्ते वुकागमेन भवितब्बमकतेपि ततोव ‘‘कताकतप्प सङ्गी यो विधि सनिच्चो’’ति निच्चत्ता ओत्तं बाधित्वा वुकागमो होति, अथ वुकागमे पच्छा तेन न भवितब्बन्ति आह-‘अन्तावयवे’च्चादि.