৩. ততিযঅভিসন্দসুত্তং
১০৩৯. ‘‘চত্তারোমে, ভিক্খৰে, পুঞ্ঞাভিসন্দা, কুসলাভিসন্দা, সুখস্সাহারা. কতমে চত্তারো? ইধ, ভিক্খৰে, অরিযসাৰকো বুদ্ধে অৰেচ্চপ্পসাদেন সমন্নাগতো হোতি – ইতিপি সো ভগৰা…পে… সত্থা দেৰমনুস্সানং বুদ্ধো ভগৰাতি. অযং পঠমো পুঞ্ঞাভিসন্দো, কুসলাভিসন্দো, সুখস্সাহারো.
‘‘পুন চপরং, ভিক্খৰে, অরিযসাৰকো ধম্মে…পে… সঙ্ঘে…পে….
‘‘পুন চপরং, ভিক্খৰে, অরিযসাৰকো পঞ্ঞৰা হোতি উদযত্থগামিনিযা পঞ্ঞায সমন্নাগতো অরিযায নিব্বেধিকায সম্মা দুক্খক্খযগামিনিযা. অযং চতুত্থো পুঞ্ঞাভিসন্দো কুসলাভিসন্দো সুখস্সাহারো. ইমে খো, ভিক্খৰে, চত্তারো পুঞ্ঞাভিসন্দা কুসলাভিসন্দা সুখস্সাহারা.
‘‘ইমেহি খো, ভিক্খৰে, চতূহি পুঞ্ঞাভিসন্দেহি কুসলাভিসন্দেহি সমন্নাগতস্স অরিযসাৰকস্স ন সুকরং পুঞ্ঞস্স পমাণং গণেতুং – ‘এত্তকো পুঞ্ঞাভিসন্দো, কুসলাভিসন্দো, সুখস্সাহারো’তি. অথ খো অসঙ্খ্যেয্যো অপ্পমেয্যো মহাপুঞ্ঞক্খন্ধো ত্ৰেৰ সঙ্খ্যং গচ্ছতী’’তি. ইদমৰোচ ভগৰা…পে… সত্থা –
‘‘যো পুঞ্ঞকামো কুসলে পতিট্ঠিতো,
ভাৰেতি মগ্গং অমতস্স পত্তিযা;
সো ধম্মসারাধিগমো খযে রতো,
ন ৰেধতি মচ্চুরাজাগমনস্মি’’ন্তি [মচ্চুরাজাগমিস্সতীতি (সী. পী.), মচ্চুজরাকম্পিস্মিন্তি (ক.)]. ততিযং;