১২. বাহিরানত্তহেতুসুত্তং

১৪৫. ‘‘রূপা, ভিক্খৰে, অনত্তা. যোপি হেতু, যোপি পচ্চযো রূপানং উপ্পাদায, সোপি অনত্তা. অনত্তসম্ভূতা, ভিক্খৰে, রূপা কুতো অত্তা ভৰিস্সন্তি! সদ্দা… গন্ধা… রসা… ফোট্ঠব্বা… ধম্মা অনত্তা. যোপি হেতু, যোপি পচ্চযো ধম্মানং উপ্পাদায, সোপি অনত্তা. অনত্তসম্ভূতা, ভিক্খৰে, ধম্মা কুতো অত্তা ভৰিস্সন্তি! এৰং পস্সং, ভিক্খৰে, সুতৰা অরিযসাৰকো রূপেসুপি নিব্বিন্দতি, সদ্দেসুপি… গন্ধেসুপি… রসেসুপি… ফোট্ঠব্বেসুপি… ধম্মেসুপি নিব্বিন্দতি. নিব্বিন্দং ৰিরজ্জতি; ৰিরাগা ৰিমুচ্চতি; ৰিমুত্তস্মিং ৰিমুত্তমিতি ঞাণং হোতি. ‘খীণা জাতি, ৰুসিতং ব্রহ্মচরিযং, কতং করণীযং, নাপরং ইত্থত্তাযা’তি পজানাতী’’তি. দ্ৰাদসমং.

দেৰদহৰগ্গো চুদ্দসমো.

তস্সুদ্দানং –

দেৰদহো খণো রূপা, দ্ৰে নতুম্হাকমেৰ চ;

হেতুনাপি তযো ৰুত্তা, দুৰে অজ্ঝত্তবাহিরাতি.