১২. ৰঙ্গীসসুত্তং
২২০. একং সমযং আযস্মা ৰঙ্গীসো সাৰত্থিযং ৰিহরতি জেতৰনে অনাথপিণ্ডিকস্স আরামে. তেন খো পন সমযেন আযস্মা ৰঙ্গীসো অচিরঅরহত্তপ্পত্তো হুত্ৰা [হোতি (সী. স্যা. কং.)] ৰিমুত্তিসুখং পটিসংৰেদী [ৰিমুত্তিসুখপটিসংৰেদী (সী. পী.)] তাযং ৰেলাযং ইমা গাথাযো অভাসি –
‘‘কাৰেয্যমত্তা ৰিচরিম্হ পুব্বে, গামা গামং পুরা পুরং;
অথদ্দসাম সম্বুদ্ধং, সদ্ধা নো উপপজ্জথ.
‘‘সো মে ধম্মমদেসেসি, খন্ধাযতনধাতুযো [খন্ধে আযতনানি ধাতুযো (স্যা. কং. পী. ক.)];
তস্সাহং ধম্মং সুত্ৰান, পব্বজিং অনগারিযং.
‘‘বহুন্নং ৰত অত্থায, বোধিং অজ্ঝগমা মুনি;
ভিক্খূনং ভিক্খুনীনঞ্চ, যে নিযামগতদ্দসা.
‘‘স্ৰাগতং ৰত মে আসি, মম বুদ্ধস্স সন্তিকে;
তিস্সো ৰিজ্জা অনুপ্পত্তা, কতং বুদ্ধস্স সাসনং.
‘‘পুব্বেনিৰাসং জানামি, দিব্বচক্খুং ৰিসোধিতং;
তেৰিজ্জো ইদ্ধিপত্তোম্হি, চেতোপরিযাযকোৰিদো’’তি.
ৰঙ্গীসসংযুত্তং সমত্তং.