১২. ৰঙ্গীসসুত্তং

২২০. একং সমযং আযস্মা ৰঙ্গীসো সাৰত্থিযং ৰিহরতি জেতৰনে অনাথপিণ্ডিকস্স আরামে. তেন খো পন সমযেন আযস্মা ৰঙ্গীসো অচিরঅরহত্তপ্পত্তো হুত্ৰা [হোতি (সী. স্যা. কং.)] ৰিমুত্তিসুখং পটিসংৰেদী [ৰিমুত্তিসুখপটিসংৰেদী (সী. পী.)] তাযং ৰেলাযং ইমা গাথাযো অভাসি –

‘‘কাৰেয্যমত্তা ৰিচরিম্হ পুব্বে, গামা গামং পুরা পুরং;

অথদ্দসাম সম্বুদ্ধং, সদ্ধা নো উপপজ্জথ.

‘‘সো মে ধম্মমদেসেসি, খন্ধাযতনধাতুযো [খন্ধে আযতনানি ধাতুযো (স্যা. কং. পী. ক.)];

তস্সাহং ধম্মং সুত্ৰান, পব্বজিং অনগারিযং.

‘‘বহুন্নং ৰত অত্থায, বোধিং অজ্ঝগমা মুনি;

ভিক্খূনং ভিক্খুনীনঞ্চ, যে নিযামগতদ্দসা.

‘‘স্ৰাগতং ৰত মে আসি, মম বুদ্ধস্স সন্তিকে;

তিস্সো ৰিজ্জা অনুপ্পত্তা, কতং বুদ্ধস্স সাসনং.

‘‘পুব্বেনিৰাসং জানামি, দিব্বচক্খুং ৰিসোধিতং;

তেৰিজ্জো ইদ্ধিপত্তোম্হি, চেতোপরিযাযকোৰিদো’’তি.

ৰঙ্গীসসংযুত্তং সমত্তং.