২. সোমাসুত্তং
১৬৩. সাৰত্থিনিদানং. অথ খো সোমা ভিক্খুনী পুব্বণ্হসমযং নিৰাসেত্ৰা পত্তচীৰরমাদায সাৰত্থিং পিণ্ডায পাৰিসি. সাৰত্থিযং পিণ্ডায চরিত্ৰা পচ্ছাভত্তং পিণ্ডপাতপটিক্কন্তা যেন অন্ধৰনং তেনুপসঙ্কমি দিৰাৰিহারায. অন্ধৰনং অজ্ঝোগাহেত্ৰা অঞ্ঞতরস্মিং রুক্খমূলে দিৰাৰিহারং নিসীদি. অথ খো মারো পাপিমা সোমায ভিক্খুনিযা ভযং ছম্ভিতত্তং লোমহংসং উপ্পাদেতুকামো সমাধিম্হা চাৰেতুকামো যেন সোমা ভিক্খুনী তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৰা সোমং ভিক্খুনিং গাথায অজ্ঝভাসি –
‘‘যং তং ইসীহি পত্তব্বং, ঠানং দুরভিসম্ভৰং;
ন তং দ্ৰঙ্গুলপঞ্ঞায, সক্কা পপ্পোতুমিত্থিযা’’তি.
অথ খো সোমায ভিক্খুনিযা এতদহোসি – ‘‘কো নু খ্ৰাযং মনুস্সো ৰা অমনুস্সো ৰা গাথং ভাসতী’’তি? অথ খো সোমায ভিক্খুনিযা এতদহোসি – ‘‘মারো খো অযং পাপিমা মম ভযং ছম্ভিতত্তং লোমহংসং উপ্পাদেতুকামো সমাধিম্হা চাৰেতুকামো গাথং ভাসতী’’তি. অথ খো সোমা ভিক্খুনী ‘‘মারো অযং পাপিমা’’ ইতি ৰিদিত্ৰা মারং পাপিমন্তং গাথাহি পচ্চভাসি –
‘‘ইত্থিভাৰো কিং কযিরা, চিত্তম্হি সুসমাহিতে;
ঞাণম্হি ৰত্তমানম্হি, সম্মা ধম্মং ৰিপস্সতো.
‘‘যস্স নূন সিযা এৰং, ইত্থাহং পুরিসোতি ৰা;
কিঞ্চি ৰা পন অঞ্ঞস্মি [অস্মীতি (স্যা. কং. পী.)], তং মারো ৰত্তুমরহতী’’তি.
অথ খো মারো পাপিমা ‘‘জানাতি মং সোমা ভিক্খুনী’’তি দুক্খী দুম্মনো তত্থেৰন্তরধাযীতি.