১. আল়ৰিকাসুত্তং
১৬২. এৰং মে সুতং – একং সমযং ভগৰা সাৰত্থিযং ৰিহরতি জেতৰনে অনাথপিণ্ডিকস্স আরামে. অথ খো আল়ৰিকা ভিক্খুনী পুব্বণ্হসমযং নিৰাসেত্ৰা পত্তচীৰরমাদায সাৰত্থিং পিণ্ডায পাৰিসি. সাৰত্থিযং পিণ্ডায চরিত্ৰা পচ্ছাভত্তং পিণ্ডপাতপটিক্কন্তা যেন অন্ধৰনং তেনুপসঙ্কমি ৰিৰেকত্থিনী. অথ খো মারো পাপিমা আল়ৰিকায ভিক্খুনিযা ভযং ছম্ভিতত্তং লোমহংসং উপ্পাদেতুকামো ৰিৰেকম্হা চাৰেতুকামো যেন আল়ৰিকা ভিক্খুনী তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৰা আল়ৰিকং ভিক্খুনিং গাথায অজ্ঝভাসি –
‘‘নত্থি নিস্সরণং লোকে, কিং ৰিৰেকেন কাহসি;
ভুঞ্জস্সু কামরতিযো, মাহু পচ্ছানুতাপিনী’’তি.
অথ খো আল়ৰিকায ভিক্খুনিযা এতদহোসি – ‘‘কো নু খ্ৰাযং মনুস্সো ৰা অমনুস্সো ৰা গাথং ভাসতী’’তি? অথ খো আল়ৰিকায ভিক্খুনিযা এতদহোসি – ‘‘মারো খো অযং পাপিমা মম ভযং ছম্ভিতত্তং লোমহংসং উপ্পাদেতুকামো ৰিৰেকম্হা চাৰেতুকামো গাথং ভাসতী’’তি. অথ খো আল়ৰিকা ভিক্খুনী ‘‘মারো অযং পাপিমা’’ ইতি ৰিদিত্ৰা মারং পাপিমন্তং গাথাহি পচ্চভাসি –
‘‘অত্থি নিস্সরণং লোকে, পঞ্ঞায মে সুফুস্সিতং [সুফস্সিতং (সী. পী.)];
পমত্তবন্ধু পাপিম, ন ত্ৰং জানাসি তং পদং.
‘‘সত্তিসূলূপমা কামা, খন্ধাসং অধিকুট্টনা;
যং ত্ৰং কামরতিং ব্রূসি, অরতি ময্হ সা অহূ’’তি.
অথ খো মারো পাপিমা ‘‘জানাতি মং আল়ৰিকা ভিক্খুনী’’তি দুক্খী দুম্মনো তত্থেৰন্তরধাযীতি.