৭. ছফস্সাযতনসুত্তং
১৫৩. একং সমযং ভগৰা ৰেসালিযং ৰিহরতি মহাৰনে কূটাগারসালাযং. তেন খো পন সমযেন ভগৰা ছন্নং ফস্সাযতনানং উপাদায ভিক্খূনং ধম্মিযা কথায সন্দস্সেতি সমাদপেতি সমুত্তেজেতি সম্পহংসেতি. তে চ ভিক্খূ অট্ঠিং কত্ৰা মনসি কত্ৰা সব্বচেতসা সমন্নাহরিত্ৰা ওহিতসোতা ধম্মং সুণন্তি.
অথ খো মারস্স পাপিমতো এতদহোসি – ‘‘অযং খো সমণো গোতমো ছন্নং ফস্সাযতনানং উপাদায ভিক্খূনং ধম্মিযা কথায সন্দস্সেতি সমাদপেতি সমুত্তেজেতি সপ্পহংসেতি. তে চ ভিক্খূ অট্ঠিং কত্ৰা মনসি কত্ৰা সব্বচেতসা সমন্নাহরিত্ৰা ওহিতসোতা ধম্মং সুণন্তি. যংনূনাহং যেন সমণো গোতমো তেনুপসঙ্কমেয্যং ৰিচক্খুকম্মাযা’’তি. অথ খো মারো পাপিমা যেন ভগৰা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৰা ভগৰতো অৰিদূরে মহন্তং ভযভেরৰং সদ্দমকাসি, অপিস্সুদং পথৰী মঞ্ঞে উন্দ্রীযতি [উদ্রীযতি (সী. স্যা. কং. পী) উ + দর + য + তি = উদ্রীযতি]. অথ খো অঞ্ঞতরো ভিক্খু অঞ্ঞতরং ভিক্খুং এতদৰোচ – ‘‘ভিক্খু, ভিক্খু, এসা পথৰী মঞ্ঞে উন্দ্রীযতী’’তি. এৰং ৰুত্তে, ভগৰা তং ভিক্খুং এতদৰোচ – ‘‘নেসা ভিক্খু পথৰী উন্দ্রীযতি. মারো এসো পাপিমা তুম্হাকং ৰিচক্খুকম্মায আগতো’’তি. অথ খো ভগৰা ‘‘মারো অযং পাপিমা’’ ইতি ৰিদিত্ৰা মারং পাপিমন্তং গাথায অজ্ঝভাসি –
‘‘রূপা সদ্দা রসা গন্ধা, ফস্সা ধম্মা চ কেৰলা;
এতং লোকামিসং ঘোরং, এত্থ লোকো ৰিমুচ্ছিতো.
‘‘এতঞ্চ সমতিক্কম্ম, সতো বুদ্ধস্স সাৰকো;
মারধেয্যং অতিক্কম্ম, আদিচ্চোৰ ৰিরোচতী’’তি.
অথ খো মারো পাপিমা…পে… তত্থেৰন্তরধাযীতি.