১০. দুতিযপজ্জুন্নধীতুসুত্তং

৪০. এৰং মে সুতং – একং সমযং ভগৰা ৰেসালিযং ৰিহরতি মহাৰনে কূটাগারসালাযং. অথ খো চূল়কোকনদা [চুল্লকোকনদা (সী. স্যা. কং.)] পজ্জুন্নস্স ধীতা অভিক্কন্তায রত্তিযা অভিক্কন্তৰণ্ণা কেৰলকপ্পং মহাৰনং ওভাসেত্ৰা যেন ভগৰা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৰা ভগৰন্তং অভিৰাদেত্ৰা একমন্তং অট্ঠাসি. একমন্তং ঠিতা খো সা দেৰতা চূল়কোকনদা পজ্জুন্নস্স ধীতা ভগৰতো সন্তিকে ইমা গাথাযো অভাসি –

‘‘ইধাগমা ৰিজ্জুপভাসৰণ্ণা, কোকনদা পজ্জুন্নস্স ধীতা;

বুদ্ধঞ্চ ধম্মঞ্চ নমস্সমানা, গাথাচিমা অত্থৰতী অভাসি.

‘‘বহুনাপি খো তং ৰিভজেয্যং, পরিযাযেন তাদিসো ধম্মো;

সংখিত্তমত্থং [সংখিত্তমত্তং (ক.)] লপযিস্সামি, যাৰতা মে মনসা পরিযত্তং.

‘‘পাপং ন কযিরা ৰচসা মনসা,

কাযেন ৰা কিঞ্চন সব্বলোকে;

কামে পহায সতিমা সম্পজানো,

দুক্খং ন সেৰেথ অনত্থসংহিত’’ন্তি.

সতুল্লপকাযিকৰগ্গো চতুত্থো.

তস্সুদ্দানং –

সব্ভিমচ্ছরিনা সাধু, ন সন্তুজ্ঝানসঞ্ঞিনো;

সদ্ধা সমযো সকলিকং, উভো পজ্জুন্নধীতরোতি.