১০. দুতিযপজ্জুন্নধীতুসুত্তং
৪০. এৰং মে সুতং – একং সমযং ভগৰা ৰেসালিযং ৰিহরতি মহাৰনে কূটাগারসালাযং. অথ খো চূল়কোকনদা [চুল্লকোকনদা (সী. স্যা. কং.)] পজ্জুন্নস্স ধীতা অভিক্কন্তায রত্তিযা অভিক্কন্তৰণ্ণা কেৰলকপ্পং মহাৰনং ওভাসেত্ৰা যেন ভগৰা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৰা ভগৰন্তং অভিৰাদেত্ৰা একমন্তং অট্ঠাসি. একমন্তং ঠিতা খো সা দেৰতা চূল়কোকনদা পজ্জুন্নস্স ধীতা ভগৰতো সন্তিকে ইমা গাথাযো অভাসি –
‘‘ইধাগমা ৰিজ্জুপভাসৰণ্ণা, কোকনদা পজ্জুন্নস্স ধীতা;
বুদ্ধঞ্চ ধম্মঞ্চ নমস্সমানা, গাথাচিমা অত্থৰতী অভাসি.
‘‘বহুনাপি খো তং ৰিভজেয্যং, পরিযাযেন তাদিসো ধম্মো;
সংখিত্তমত্থং [সংখিত্তমত্তং (ক.)] লপযিস্সামি, যাৰতা মে মনসা পরিযত্তং.
‘‘পাপং ন কযিরা ৰচসা মনসা,
কাযেন ৰা কিঞ্চন সব্বলোকে;
কামে পহায সতিমা সম্পজানো,
দুক্খং ন সেৰেথ অনত্থসংহিত’’ন্তি.
সতুল্লপকাযিকৰগ্গো চতুত্থো.
তস্সুদ্দানং –
সব্ভিমচ্ছরিনা সাধু, ন সন্তুজ্ঝানসঞ্ঞিনো;
সদ্ধা সমযো সকলিকং, উভো পজ্জুন্নধীতরোতি.