১৬. ৰিমলত্থেরগাথাৰণ্ণনা
পাপমিত্তেতি আযস্মতো ৰিমলত্থেরস্স গাথা. কা উপ্পত্তি? অযম্পি পুরিমবুদ্ধেসু কতাধিকারো তত্থ তত্থ ভৰে ৰিৰট্টূপনিস্সযং পুঞ্ঞং উপচিনন্তো পদুমুত্তরস্স ভগৰতো কালে কুলগেহে নিব্বত্তিত্ৰা ৰিঞ্ঞুতং পত্তো সত্থরি পরিনিব্বুতে সাধুকীল়নদিৰসেসু ৰীতিৰত্তেসু সত্থু সরীরং গহেত্ৰা উপাসকেসু ঝাপনট্ঠানং গচ্ছন্তেসু সত্থু গুণে আৰজ্জিত্ৰা পসন্নমানসো সুমনপুপ্ফেহি পূজমকাসি. সো তেন পুঞ্ঞকম্মেন দেৰমনুস্সেসু সংসরন্তো ইমস্মিং বুদ্ধুপ্পাদে বারাণসিযং ব্রাহ্মণকুলে নিব্বত্তিত্ৰা ৰিমলোতি লদ্ধনামো ৰযপ্পত্তো সোমমিত্তত্থেরং নিস্সায সাসনে পব্বজিত্ৰা তেনেৰ উস্সাহিতো ৰিপস্সনং পট্ঠপেত্ৰা নচিরস্সেৰ অরহত্তং পাপুণি. তেন ৰুত্তং অপদানে (অপ. থের ২.৪৬.৫৮-৬২) –
‘‘নীহরন্তে সরীরম্হি, ৰজ্জমানাসু ভেরিসু;
পসন্নচিত্তো সুমনো, পট্টিপুপ্ফমপূজযিং.
‘‘সতসহস্সিতো কপ্পে, যং পুপ্ফমভিপূজযিং;
দুগ্গতিং নাভিজানামি, দেহপূজাযিদং ফলং.
‘‘কিলেসা ঝাপিতা ময্হং…পে… কতং বুদ্ধস্স সাসন’’ন্তি.
অরহত্তং পন পত্ৰা অত্তনো সহাযস্স ভিক্খুস্স ওৰাদং দেন্তো –
২৬৪. ‘‘পাপমিত্তে ৰিৰজ্জেত্ৰা, ভজেয্যুত্তমপুগ্গলং;
ওৰাদে চস্স তিট্ঠেয্য, পত্থেন্তো অচলং সুখং.
২৬৫. ‘‘পরিত্তং দারুমারুয্হ, যথা সীদে মহণ্ণৰে;
এৰং কুসীতমাগম্ম, সাধুজীৰীপি সীদতি;
তস্মা তং পরিৰজ্জেয্য, কুসীতং হীনৰীরিযং.
২৬৬. ‘‘পৰিৰিত্তেহি অরিযেহি, পহিতত্তেহি ঝাযিভি;
নিচ্চং আরদ্ধৰীরিযেহি, পণ্ডিতেহি সহাৰসে’’তি. –
তিস্সো গাথা অভাসি.
তত্থ পাপমিত্তেতি অকল্যাণমিত্তে অসপ্পুরিসে হীনৰীরিযে. ৰিৰজ্জেত্ৰাতি তং অভজনৰসেন দূরতো ৰজ্জেত্ৰা. ভজেয্যুত্তমপুগ্গলন্তি সপ্পুরিসং পণ্ডিতং কল্যাণমিত্তং ওৰাদানুসাসনীগহণৰসেন সেৰেয্য. ওৰাদে চস্স তিট্ঠেয্যাতি অস্স কল্যাণমিত্তস্স ওৰাদে অনুসিট্ঠিযং যথানুসিট্ঠং পটিপজ্জনৰসেন তিট্ঠেয্য. পত্থেন্তোতি আকঙ্খন্তো. অচলং সুখন্তি নিব্বানসুখং ফলসুখঞ্চ. তম্পি হি অকুপ্পভাৰতো ‘‘অচল’’ন্তি ৰুচ্চতি. সেসং ৰুত্তত্থমেৰ.
ৰিমলত্থেরগাথাৰণ্ণনা নিট্ঠিতা.
তিকনিপাতৰণ্ণনা নিট্ঠিতা.
পঠমো ভাগো নিট্ঠিতো.