১৫. হারিতত্থেরগাথাৰণ্ণনা
যো পুব্বে করণীযানীতি আযস্মতো হারিতত্থেরস্স গাথা. কা উপ্পত্তি? অযম্পি পদুমুত্তরস্স ভগৰতো কালে কুলগেহে নিব্বত্তিত্ৰা ৰিঞ্ঞুতং পত্তো সত্থরি পরিনিব্বুতে তস্স চিতকপূজায কযিরমানায গন্ধেন পূজং অকাসি. সো তেন পুঞ্ঞকম্মেন দেৰমনুস্সেসু সংসরন্তো ইমস্মিং বুদ্ধুপ্পাদে সাৰত্থিযং ব্রাহ্মণকুলে নিব্বত্তিত্ৰা হারিতোতি লদ্ধনামো ৰযপ্পত্তো জাতিমানং নিস্সায অঞ্ঞে ৰসলৰাদেন সমুদাচরতি. সো ভিক্খূনং সন্তিকং গন্ত্ৰা ধম্মং সুত্ৰা পটিলদ্ধসদ্ধো পব্বজিতোপি চিরপরিচিতত্তা ৰসলসমুদাচারং ন ৰিস্সজ্জি. অথেকদিৰসং সত্থু সন্তিকে ধম্মং সুত্ৰা সঞ্জাতসংৰেগো ৰিপস্সনং পট্ঠপেত্ৰা অত্তনো চিত্তপ্পৰত্তিং উপপরিক্খন্তো মানুদ্ধচ্চৰিগ্গহিততং দিস্ৰা তং পহায ৰিপস্সনং উস্সুক্কাপেত্ৰা অরহত্তং পাপুণি. তেন ৰুত্তং অপদানে (অপ. থের ২.৪৬.৬৩-৬৭) –
‘‘চিতাসু কুরুমানাসু, নানাগন্ধে সমাহটে;
পসন্নচিত্তো সুমনো, গন্ধমুট্ঠিমপূজযিং.
‘‘সতসহস্সিতো কপ্পে, চিতকং যমপূজযিং;
দুগ্গতিং নাভিজানামি, চিতপূজাযিদং ফলং.
‘‘কিলেসা ঝাপিতা ময্হং…পে… কতং বুদ্ধস্স সাসন’’ন্তি.
অরহা পন হুত্ৰা ৰিমুত্তিসুখং অনুভৰন্তো ‘‘যো পুব্বে করণীযানী’’তিআদিনা তীহি গাথাহি ভিক্খূনং ওৰাদদানমুখেন অঞ্ঞং ব্যাকাসি. তাসং অত্থো হেট্ঠা ৰুত্তোযেৰ.
হারিতত্থেরগাথাৰণ্ণনা নিট্ঠিতা.