৮. ধম্মসৰপিতুত্থেরগাথাৰণ্ণনা
স ৰীসৰস্সসতিকোতি আযস্মতো ধম্মসৰপিতুত্থেরস্স গাথা. কা উপ্পত্তি? অযম্পি পুরিমবুদ্ধেসু কতাধিকারো বুদ্ধসুঞ্ঞে লোকে কুলগেহে নিব্বত্তিত্ৰা ৰিঞ্ঞুতং পত্তো ভূতগণে নাম পব্বতে ৰিহরন্তং পচ্চেকসম্বুদ্ধং দিস্ৰা পসন্নমানসো তিণসূলপুপ্ফেহি পূজং অকাসি. সো তেন পুঞ্ঞকম্মেন দেৰলোকে নিব্বত্তিত্ৰা অপরাপরং সুগতীসুযেৰ সংসরন্তো ইমস্মিং বুদ্ধুপ্পাদে মগধরট্ঠে ব্রাহ্মণকুলে নিব্বত্তিত্ৰা ৰিঞ্ঞুতং পত্তো দারপরিগ্গহং কত্ৰা ধম্মসৰং নাম পুত্তং লভিত্ৰা তস্মিং পব্বজিতে সযম্পি ৰীসৰস্সসতিকো হুত্ৰা, ‘‘মম পুত্তো তাৰ তরুণো পব্বজি, অথ কস্মা নাহং পব্বজিস্সামী’’তি সঞ্জাতসংৰেগো সত্থু সন্তিকং গন্ত্ৰা ধম্মং সুত্ৰা পব্বজিত্ৰা ৰিপস্সনং পট্ঠপেত্ৰা নচিরস্সেৰ অরহত্তং সচ্ছাকাসি. তেন ৰুত্তং অপদানে (অপ. থের ১.১৬.৩৫-৩৮) –
‘‘হিমৰন্তস্সাৰিদূরে, ভূতগণো নাম পব্বতো;
ৰসতেকো জিনো তত্থ, সযম্ভূ লোকনিস্সটো.
‘‘তিণসূলং গহেত্ৰান, বুদ্ধস্স অভিরোপযিং;
একূনসতসহস্সং, কপ্পং ন ৰিনিপাতিকো.
‘‘ইতো একাদসে কপ্পে, একোসিং ধরণীরুহো;
সত্তরতনসম্পন্নো, চক্কৰত্তী মহব্বলো.
‘‘কিলেসা ঝাপিতা ময্হং…পে… কতং বুদ্ধস্স সাসন’’ন্তি.
অরহত্তং পন পত্ৰা অত্তনো পটিপত্তিং পচ্চৰেক্খিত্ৰা সঞ্জাতসোমনস্সো উদানেন্তো –
১০৮. ‘‘স ৰীসৰস্সসতিকো, পব্বজিং অনগারিযং;
তিস্সো ৰিজ্জা অনুপ্পত্তা, কতং বুদ্ধস্স সাসন’’ন্তি. – গাথং অভাসি;
তত্থ স ৰীসৰস্সসতিকোতি সো ৰীসংৰস্সসতিকো, সো অহং জাতিযা ৰীসাধিকৰস্সসতিকো সমানো. পব্বজিন্তি পব্বজ্জং উপগচ্ছিং. সেসং ৰুত্তনযমেৰ. ইদমেৰ চ ইমস্স থেরস্স অঞ্ঞাব্যাকরণং অহোসি.
ধম্মসৰপিতুত্থেরগাথাৰণ্ণনা নিট্ঠিতা.