৩. ৰিসাখাৰত্থু

পেমতো জাযতীতি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা জেতৰনে ৰিহরন্তো ৰিসাখং উপাসিকং আরব্ভ কথেসি.

সা কির পুত্তস্স ধীতরং সুদত্তং নাম কুমারিকং অত্তনো ঠানে ঠপেত্ৰা গেহে ভিক্খুসঙ্ঘস্স ৰেয্যাৰচ্চং কারেসি. সা অপরেন সমযেন কালমকাসি. সা তস্সা সরীরনিক্খেপং কারেত্ৰা সোকং সন্ধারেতুং অসক্কোন্তী দুক্খিনী দুম্মনা সত্থু সন্তিকং গন্ত্ৰা ৰন্দিত্ৰা একমন্তং নিসীদি. অথ নং সত্থা ‘‘কিং নু খো ত্ৰং, ৰিসাখে, দুক্খিনী দুম্মনা অস্সুমুখা রোদমানা নিসিন্না’’তি আহ. সা তমত্থং আরোচেত্ৰা ‘‘পিযা মে, ভন্তে, সা কুমারিকা ৰত্তসম্পন্না, ইদানি তথারূপং ন পস্সামী’’তি আহ. ‘‘কিত্তকা পন, ৰিসাখে, সাৰত্থিযং মনুস্সা’’তি? ‘‘ভন্তে, তুম্হেহিযেৰ মে কথিতং সত্ত জনকোটিযো’’তি. ‘‘সচে পনাযং এত্তকো জনো তৰ নত্তায সদিসো ভৰেয্য, ইচ্ছেয্যাসি ন’’ন্তি? ‘‘আম, ভন্তে’’তি. ‘‘কতি পন জনা সাৰত্থিযং দেৰসিকং কালং করোন্তী’’তি? ‘‘বহূ, ভন্তে’’তি. ‘‘ননু এৰং, ভন্তে, তৰ অসোচনকালো ন ভৰেয্য, রত্তিন্দিৰং রোদন্তীযেৰ ৰিচরেয্যাসী’’তি. ‘‘হোতু, ভন্তে, ঞাতং মযা’’তি. অথ নং সত্থা ‘‘তেন হি মা সোচি, সোকো ৰা ভযং ৰা পেমতোৰ জাযতী’’তি ৰত্ৰা ইমং গাথমাহ –

২১৩. ‘‘পেমতো জাযতী সোকো, পেমতো জাযতী ভযং;

পেমতো ৰিপ্পমুত্তস্স, নত্থি সোকো কুতো ভয’’ন্তি.

তত্থ পেমতোতি পুত্তধীতাদীসু কতং পেমমেৰ নিস্সায সোকো জাযতীতি অত্থো.

দেসনাৰসানে বহূ সোতাপত্তিফলাদীনি পাপুণিংসূতি.

ৰিসাখাৰত্থু ততিযং.