২. মারৰত্থু

সুসুখং ৰত জীৰামাতি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা পঞ্চসালায ব্রাহ্মণগামে ৰিহরন্তো মারং আরব্ভ কথেসি.

একদিৰসঞ্হি সত্থা পঞ্চসতানং কুমারিকানং সোতাপত্তিমগ্গস্সূপনিস্সযং দিস্ৰা তং গামং উপনিস্সায ৰিহাসি. তাপি কুমারিকাযো একস্মিং নক্খত্তদিৰসে নদিং গন্ত্ৰা ন্হত্ৰা অলঙ্কতপটিযত্তা গামাভিমুখিযো পাযিংসু. সত্থাপি তং গামং পৰিসিত্ৰা পিণ্ডায চরতি. অথ মারো সকলগামৰাসীনং সরীরে অধিমুচ্চিত্ৰা যথা সত্থা কটচ্ছুভত্তমত্তম্পি ন লভতি, এৰং কত্ৰা যথাধোতেন পত্তেন নিক্খমন্তং সত্থারং গামদ্ৰারে ঠত্ৰা আহ – ‘‘অপি, সমণ, পিণ্ডপাতং লভিত্থা’’তি. ‘‘কিং পন ত্ৰং, পাপিম, তথা অকাসি, যথাহং পিণ্ডং ন লভেয্য’’ন্তি? ‘‘তেন হি, ভন্তে, পুন পৰিসথা’’তি. এৰং কিরস্স অহোসি – ‘‘সচে পুন পৰিসতি, সব্বেসং সরীরে অধিমুচ্চিত্ৰা ইমস্স পুরতো পাণিং পহরিত্ৰা হস্সকেল়িং করিস্সামী’’তি. তস্মিং খণে তা কুমারিকাযো গামদ্ৰারং পত্ৰা সত্থারং দিস্ৰা ৰন্দিত্ৰা একমন্তং অট্ঠংসু. মারোপি সত্থারং আহ – ‘‘অপি, ভন্তে, পিণ্ডং অলভমানা জিঘচ্ছাদুক্খেন পীল়িতত্থা’’তি. সত্থা ‘‘অজ্জ মযং, পাপিম, কিঞ্চি অলভিত্ৰাপি আভস্সরলোকে মহাব্রহ্মানো ৰিয পীতিসুখেনেৰ ৰীতিনামেস্সামা’’তি ৰত্ৰা ইমং গাথমাহ –

২০০. ‘‘সুসুখং ৰত জীৰাম, যেসং নো নত্থি কিঞ্চনং;

পীতিভক্খা ভৰিস্সাম, দেৰা আভস্সরা যথা’’তি.

তত্থ যেসং নোতি যেসং অম্হাকং পলিবুজ্ঝনত্থেন রাগাদীসু কিঞ্চনেসু একম্পি কিঞ্চনং নত্থি. পীতিভক্খাতি যথা আভস্সরা দেৰা পীতিভক্খা হুত্ৰা পীতিসুখেনেৰ ৰীতিনামেন্তি, এৰং মযম্পি, পাপিম, কিঞ্চি অলভিত্ৰা পীতিভক্খা ভৰিস্সামাতি অত্থো.

দেসনাৰসানে পঞ্চসতাপি কুমারিকাযো সোতাপত্তিফলে পতিট্ঠহিংসূতি.

মারৰত্থু দুতিযং.