৫. কুমারকস্সপত্থেরঅপদানৰণ্ণনা

পঞ্চমাপদানে ইতো সতসহস্সম্হীতিআদিকং আযস্মতো কুমারকস্সপত্থেরস্স অপদানং. অযং কির পদুমুত্তরস্স ভগৰতো কালে ব্রাহ্মণকুলে নিব্বত্তো ৰিঞ্ঞুতং পত্ৰা একদিৰসং সত্থু সন্তিকে ধম্মং সুণন্তো সত্থারং একং ভিক্খুং চিত্তকথিকানং অগ্গট্ঠানে ঠপেন্তং দিস্ৰা সযম্পি তং ঠানন্তরং পত্থেন্তো পণিধানং কত্ৰা তদনুরূপানি পুঞ্ঞানি করোন্তো যাৰতাযুকং ঠত্ৰা ততো চুতো দেৰমনুস্সেসু সংসরন্তো উভযসম্পত্তিযো অনুভৰিত্ৰা কস্সপস্স ভগৰতো কালে কুলগেহে নিব্বত্তো তস্স ভগৰতো সাসনে পব্বজিত্ৰা সমণধম্মং কত্ৰা সুগতীসুযেৰ সংসরন্তো দিব্বসুখং মানুসসুখঞ্চ অনুভৰিত্ৰা ইমস্মিং বুদ্ধুপ্পাদে রাজগহে একিস্সা সেট্ঠিধীতায কুচ্ছিম্হি নিব্বত্তো. সা কির কুমারিকাকালেযেৰ পব্বজিতুকামা মাতাপিতরো যাচিত্ৰা পব্বজ্জং অলভমানা পতিকুলং গন্ত্ৰা গব্ভং গণ্হিত্ৰা তং অজানিত্ৰা ‘‘সামিকং আরাধেত্ৰা পব্বজ্জং অনুজানাপেস্সামী’’তি চিন্তেসি. সা সামিকং আরাধেন্তী, অয্যপুত্ত –

‘‘সচে ইমস্স কাযস্স, অন্তো বাহিরকো সিযা;

দণ্ডং নূন গহেত্ৰান, কাকে সোণে নিৰারযে’’তি. (ৰিসুদ্ধি. ১.১২২) –

আদিনা সরীরস্স দোসং দস্সেন্তী তং আরাধেসি.

সা সামিকেন অনুঞ্ঞাতা গব্ভিনিভাৰং অজানন্তী দেৰদত্তপক্খিযাসু ভিক্খুনীসু পব্বজি. তস্সা গব্ভিনিভাৰং দিস্ৰা ভিক্খুনিযো দেৰদত্তং পুচ্ছিংসু. সো ‘‘অস্সমণী’’তি আহ. সা ‘‘নাহং দেৰদত্তং উদ্দিস্স পব্বজিতা, ভগৰন্তং উদ্দিস্স পব্বজিতা’’তি ভগৰতো সন্তিকং গন্ত্ৰা দসবলং পুচ্ছি. সত্থা উপালিত্থেরং পটিচ্ছাপেসি. থেরো সাৰত্থিনগরৰাসীনি কুলানি ৰিসাখঞ্চ উপাসিকং পক্কোসাপেত্ৰা সরাজিকায পরিসায তং ৰিনিচ্ছিনন্তো ‘‘পুরে লদ্ধো গব্ভো, অরোগা পব্বজ্জা’’তি আহ. তং সুত্ৰা সত্থা ‘‘সাধু সুৰিনিচ্ছিতং উপালিনা অধিকরণ’’ন্তি থেরস্স সাধুকারং অদাসি.

সা ভিক্খুনী সুৰণ্ণবিম্বসদিসং পুত্তং ৰিজাযি. তং রাজা পসেনদি কোসলো ‘‘দারকপরিহরণং ভিক্খুনীনং পলিবোধো’’তি ধাতীনং দাপেত্ৰা পোসাপেসি, কস্সপোতিস্স নামং করিংসু. অপরভাগে অলঙ্করিত্ৰা সত্থু সন্তিকং নেত্ৰা পব্বাজেসি. কুমারকালে পব্বজিতত্তা পন ভগৰতা ‘‘কস্সপং পক্কোসথ, ইদং ফলং ৰা খাদনীযং ৰা কস্সপস্স দেথা’’তি ৰুত্তে ‘‘কতরকস্সপস্সা’’তি ‘‘কুমারকস্সপস্সা’’তি এৰং গহিতনামত্তা রঞ্ঞা পোসাৰনীযপুত্তত্তা চ ৰুদ্ধকালেপি কুমারকস্সপোত্ৰেৰ পঞ্ঞাযিত্থ.

সো পব্বজিতকালতো পট্ঠায ৰিপস্সনায কম্মং করোতি, বুদ্ধৰচনঞ্চ উগ্গণ্হাতি. অথ তেন সদ্ধিং পব্বতমত্থকে সমণধম্মং কত্ৰা অনাগামী হুত্ৰা সুদ্ধাৰাসে নিব্বত্তমহাব্রহ্মা ‘‘ৰিপস্সনায মুখং দস্সেত্ৰা মগ্গফলুপ্পত্তিযা উপাযং করিস্সামী’’তি পঞ্চদসপঞ্হে অভিসঙ্খরিত্ৰা অন্ধৰনে ৰসন্তস্স থেরস্স ‘‘ইমে পঞ্হে সত্থারং পুচ্ছেয্যাসী’’তি আচিক্খি. ততো সো তে পঞ্হে ভগৰন্তং পুচ্ছি. ভগৰাপিস্স ৰিস্সজ্জেসি. থেরো ভগৰতা কথিতনিযামেনেৰ তে উগ্গণ্হিত্ৰা ৰিপস্সনং গব্ভং গাহাপেত্ৰা অরহত্তং পাপুণি.

১৫০. সো অরহত্তং পত্ৰা অত্তনো পুব্বকম্মং সরিত্ৰা সোমনস্সজাতো পুব্বচরিতাপদানং পকাসেন্তো ইতো সতসহস্সম্হীতিআদিমাহ. তত্থ যং হেট্ঠা ৰুত্তনযঞ্চ উত্তানত্থঞ্চ, তং সব্বং ন ৰণ্ণযিস্সাম. অনুত্তানপদমেৰ ৰণ্ণযিস্সাম.

১৬৯. আপন্নসত্তা মে মাতাতি ময্হং মাতা গরুগব্ভা গব্ভিনী পসুতাসন্নগব্ভাতি অত্থো.

১৭৩. ৰম্মিকসদিসং কাযন্তি সরীরং নাম ৰম্মিকসদিসং যথা ৰম্মিকো ইতো চিতো চ ছিদ্দাৰছিদ্দো ঘরগোল়িকউপচিকাদীনং আসযো, এৰমেৰ অযং কাযো নৰছিদ্দো ধুৰস্সৰোতি বুদ্ধেন ভগৰতা দেসিতং পকাসিতং তং সুত্ৰা মে চিত্তং আসৰে অগ্গহেত্ৰা অসেসেত্ৰা কিলেসতো ৰিমুচ্চি, অরহত্তে পতিট্ঠাসীতি অত্থো. অপরভাগে তত্থ তত্থ ভিক্খূনং ৰিচিত্তধম্মকথিকভাৰং সুত্ৰা সত্থা ‘‘এতদগ্গং, ভিক্খৰে, মম সাৰকানং ভিক্খূনং চিত্তকথিকানং যদিদং কুমারকস্সপো’’তি (অ. নি. ১.২০৯, ২১৭) এতদগ্গে ঠপেসীতি.

কুমারকস্সপত্থেরঅপদানৰণ্ণনা সমত্তা.