১০. খণিককথাৰণ্ণনা
৯০৬-৯০৭. ইদানি খণিককথা নাম হোতি. তত্থ যস্মা সব্বসঙ্খতধম্মা অনিচ্চা, তস্মা একচিত্তক্খণিকাযেৰ. সমানায হি অনিচ্চতায একো লহুং ভিজ্জতি, একো চিরেনাতি কো এত্থ নিযামোতি যেসং লদ্ধি, সেয্যথাপি পুব্বসেলিযাপরসেলিযানং; তে সন্ধায একচিত্তক্খণিকাতি পুচ্ছা সকৰাদিস্স, পটিঞ্ঞা ইতরস্স. চিত্তে মহাপথৰীতিআদীসু তেসং তথা সণ্ঠানং অপস্সন্তো পটিক্খিপতি. চক্খাযতনন্তিআদি ‘‘যদি সব্বে একচিত্তক্খণিকা ভৰেয্যুং, চক্খাযতনাদীনি চক্খুৰিঞ্ঞাণাদীহি সদ্ধিংযেৰ উপ্পজ্জিত্ৰা নিরুজ্ঝেয্যু’’ন্তি চোদনত্থং ৰুত্তং. ইতরো পন অন্তোমাতুকুচ্ছিগতস্স ৰিঞ্ঞাণুপ্পত্তিং সন্ধায পটিক্খিপতি, পৰত্তং সন্ধায লদ্ধিৰসেন পটিজানাতি. সেসমেত্থ উত্তানত্থমেৰাতি. তেন হি একচিত্তক্খণিকাতি যস্মা নিচ্চা ন হোন্তি, তস্মা একচিত্তক্খণিকাতি অত্তনো রুচিযা কারণং ৰদতি. তং অৰুত্তসদিসমেৰাতি.
খণিককথাৰণ্ণনা.
বাৰীসতিমো ৰগ্গো.